piątek, 31 stycznia 2014

W lutym ja mam urodzinki...

Nie ja oczywiście, tylko dziecię moje... Trudno nie zapomnieć, w kółko słyszymy to już od dwóch miesięcy. - "A gdzie ja mam urodzinki?" -  zapytała kiedyś
- "Nie, gdzie a kiedy" - mówię,
- "Kiedy mam urodzinki" - pyta więc, "
- "W lutym"  - odpowiadam.
I tak w kółko, nie ma dnia żeby nie zapytała... ;) Tak wiem, że to sprawka przedszkolnych urodzinek, które obchodzone uroczyście, sprawiły, że dziecię również postanowiła stać się w centrum zainteresowania tłumu. Przyszedł więc miesiąc luty, jeszcze więc 17 dni cierpliwości i nadejdzie Ten jej dzień.
Mam ochotę napisać teraz jaka matka taka córka... Pamiętam trzy lata temu jak niecierpliwie czekałam na ten dzień, przekonana, że to nastąpi zaraz, za chwilę, już teraz na pewno. I to czekanie tak trwało nieustannie, aż do tego dnia 17. I pomyśleć, że te trzy lata minęły jakby jedna mała chwilka...
W planach mamy więc tort i strój do przedszkola, urodziny wyłącznie z konikiem, bo wszyscy z konikiem mają. I mnie też ogarnęła ta urodzinowa fala, ciągle tylko myślę i grzebię jaki prezent dla trzylatki... Wózek, domek, klocki? Ktoś pomoże?

sobota, 25 stycznia 2014

Dwa i pół....

Dwa i pół roku... Moje słowa czekały tutaj tyle czasu... Czekały na mnie? Na moją reaktywację? Chcenie? Czas? Chęci? A gdyby tak całkiem je wycofać, zapomnieć? Pogubić?
Przeczytałam dziś i czuję tamte słowa, czuję siebie wtedy.  Pesymistyczna? Smutna? Zagubiona? Potrzebowałam zrozumienia -  troski. Ojej to wszystko tutaj zostało, a ja? Ja już zapomniałam bo teraz...
Teraz potrzebuję krzyczeć, jak dobrze mi, jak niezbędne jest to, żeby naskrobać, pochwalić się! Jak jest dużo słońca we mnie. Jak dużo energii, chcenia.
O czym więc będzie?
Nadal o tym samym - o tym co w duszy mi akuratnie gra ;)
A gdziś? Dziś chce mi sie...
Wiecznie mi sie chce... mam jakoś tak, że ciężko mi przekonać się, że może mi sie wydaje, że to zachcianka, że to nie tak na serio... Potem potem chce mi się bardzo. Tak bardzo że muszę mieć, muszę już, teraz, nie potem... Czy to normalne? W moim wieku? Przecież jestem dorosła, przecież znam priorytety, wiem co ważne, a co mniej? To skąd to nieogarnięte chcenie? Z poczucia braku? Z potrzeby?
Czy kiedyś nad tym zapanuję? Będę chcieć i chcieć?
Oby oby, mówi mój budżet....
To chyba na tyle... dużo jak na dwa i pół roku ciszy...
A poniżej... chcenia moje obecne: ;)

Chłód który uwielbiam ;)

Ta zieleń mówi do mnie ;)

Potrzeba?