sobota, 22 lutego 2014

Ukojenie, czyli coś co lubię...

Aż trudno uwierzyć a jednak... Choć zapomniałam już jakie to uczucie. Jak to konieczne i niezbędne. Jak wieczorem marze wyłącznie o tym jednym. I chociaż paskudnie nie znoszę słuchawek w uszach. To nie ważne. Zastanawiam się tylko dlaczego to własnie jego głos tak na mnie działa. Bo przecież to nie kwestia piosenki, lubię każdą, wszystkie są moje ulubione. I nic w nich wzniosłego. A jednak. Są magiczne. Dają ukojenie. Spokój. Wyciszenie. Dobrze mi z nimi. Wieczór staje się jakby inny. Sen przychodzi łatwiej.
I czuję, że dzięki nim przetrwałam dziś. I choć pomimo skopanej, mnie z każdej strony, nocy - rodzicom nie muszę tłumaczyć o co,a raczej o kogo chodzi. Na szczęście u nas to rzadkość. Choć nie ukrywam, że czasem potrzebna i mnie. W dodatku poranek postawił mnie do pionu już od świtu. Ten dzień wrzucam do szuflady jako jeden z kolejnych od dłuższego czasu, kiedy doznaję ogromnego zawodu. Na szczęście zbyt dużo dziś miało się dziać, moja uwaga skupiła się więc na tym co konieczne.
Pomimo obietnic, że Dziecięciu urodzin nie odprawiamy, złamaliśmy się... To kolejny nasz byłą  w wychowywaniu jedynaka. Te słodkie oczy, przekonują nas do wielu rzeczy. W końcu to tyle radości jej sprawi... Kosztem co prawda energii i portfela rodziców. Och wiem wiem materializm ze mnie wychodzi paskudny, a fee...
Przechodząc do sedna. Dziś odbył się ten dzień. Dniem nazwanie tego co prawda to za dużo powiedziane. To zaledwie trzy godziny... Przygotowania trwały jednak tydzień, od wczoraj we wzmożoną intensywnością. Po przejściu szarańczy, ze strony rodziny obustronnej. Po ogarnięciu kompletnego rozgardiaszu - pytam się przy okazji po co te generalne porządki przed? Uznajemy trzecie urodziny za odświętowane... Do kolejnych mamy prawie 365 dni! UFFFF :)
Na osłodę tego dnia, zakupiłam sobie 4 malowidła paznokciowe. Trudno było przejść obojętnie obok atrakcyjnej wyprzedaży :)




wtorek, 18 lutego 2014

Znów stać się dzieckiem...

Trzecie urodziny Dziecięcia za nami. Mam wrażenie, że to całe oczekiwanie było bardziej magiczne od samego wydarzenia. Nie mogło być inaczej skoro przygotowania rozpoczęliśmy już miesiąc przed, kiedy poruszyliśmy temat prezentu. Część rodziny jak przy każdej okazji obdarowuje Dziecię złotówkami, zrzucając kwestię wyboru prezentu na nas. Pozostali zapytują co sprawiłoby jej największą frajdę. Zwykle kończyło się jednak na czymś co było centrum zainteresowania góra dwa dni, a zdarzyły się i takie cuda które po tygodniu wylądowały niestety w koszu. Tym razem postanowiliśmy podjąć rozsądniejszą decyzję. Prezent miał być jeden, ale wart swojej ceny. Tylko pytanie jaki...I tutaj dziękuję niebiosom, że obdarował mnie córką, bo jednak bliżej mi do lalek i ich sukienek niż samochodów ;)
Nie ukrywam więc, że wybór prezentu był największą frajdą. I nie tylko dla mnie jak się okazało ;) Wciągnęłam w to kilka koleżanek z pracy i znajomych. Przez kilka tygodni przeglądałam strony w poszukaniu inspiracji.
Moje pierwsze zauroczenie to pojazd ze zdjęć poniżej:


Jego większy brat również jest głęboko w moim sercu.... Niestety ani jeden ani drugi nie zawitał u nas ze względu na gust Mężczyzny. Ale kto wie może kiedyś ;)))
Szukałam więc dalej i kolejny wybór to moje marzenie z dzieciństwa, które nigdy nie zostało zrealizowane - drewniany domek dla lalek. Dwa tygodnie, setki stron, dziesiątki zdjęć... I .... I niestety tym razem ideału nie było. Każdy miał niestety jakieś ale...
Równocześnie Mężczyzna podrzucił propozycje swoją (przyznać się do tego nie przyzna ale to zdecydowanie jego spełnienie dziecięcych marzeń). Nie zdziwię chyba nikogo gdy napiszę, że to ponadczasowe - klocki Lego. Pomysł nie głupi, ale mamy już w domu trzy rodzaje różnych klocków. Dlatego warunek był jeden, zbieramy jedną kolekcję. Jaką? Decyzja należała do mnie - Lego Friends. Cudowna seria dla dziewczynek, w fantastycznych kolorach.
Poniżej zdjęcia tego cuda, które dzięki trzecim urodzinom naszej córki zawitało w naszym domu. Co więcej sprawiło ono wiele frajdy Mnie, Mężczyźnie, ale również i przede wszystkim Dziecięciu! To zdecydowanie nasza miłość od pierwszego wejrzenia. Sama najchętniej pobiegłabym jeszcze dziś do sklepu po całą kolekcję ;)
Pozdrawiam ciepło... i wracam do poszukiwania idealnego pudru. Prawdę mówiąc jestem zupełnie zagubiona w tej kwestii...







niedziela, 16 lutego 2014

Doczekanie moje...

Pamiętam jak by to było dziś, a minęły dokładnie trzy lata! Stres, nieprzespana noc, zrozpaczony telefon do przyjaciółki. I tylko jedna myśl... "Niech to się jutro stanie..." "Oby ten dzień był właśnie tym wyczekiwanym" "Chcę Cię zobaczyć" "Dotknąć" "Przytulić" "Nie zniosę kolejnej próby" I choć ten dzień był nieparzysty,  choć to czwartek, a nie wtorek, które wolę bardziej. To ile ja bym dała, żeby to był właśnie ten dzień! Wystarczy przecież! Już tyle czekaliśmy! Półtorej roku prób, z kiepskim skutkiem. I te 9 miesięcy, które są totalnym kłamstwem, bo przecież każdy liczyć umie i 40 tygodni to nie wiem jak by nie liczyć jest daje jednak 10 miesięcy! I jeszcze te 5 dni po czasie, które były udręką i oczekiwaniem. I to poczucie, że przecież u mnie na pewno nastąpi to wcześniej od trzech tygodni przed...
Koło trzeciej udało mi się wreszcie zasnąć, na trzy godziny zaledwie, bo o 6 pobudka. Toaleta, pakowanie manatków i zbiórka. Były nas trzy. Szłyśmy jak na ścięcie. A przecież nie tak to miało wyglądać. Ale ale przecież u mnie jak zwykle na opak...I ten wybór sali, kto pierwszy ten lepszy. Ale nie powiem z tym to mi się akurat poszczęściło. Całkowita cisza i spokój. Czułam, że mogłabym nawet uznać, że jest przytulnie, choć to zupełnie nie ta okazja.
Podpięli mnie do płynów i... Nadal nic, kurcze to jednak nie ten dzień, to nie ta chwila. Ale... Nadeszła Władza i... Ten moment pominę bo zupełnie nie pasuje do klimatu tego miejsca. To co nastąpiło jednak uświadomiło mi, że to bez wątpienia nastąpi dziś! Popłynęły mi łzy, szczęścia raczej nie, powiedziałabym raczej wielkiej ulgi. I nastąpiło to czego opisywać tutaj również nie będę. Choć dziś wydaje mi się to być niczym wielkim. Ot ukłucie w palce - och domyślam się ile mam teraz nie zgodzi się ze mną.
Ale ja tak teraz na to patrze. Na szczęście nie pamiętam wszystkiego co nie było przyjemne. A wszystko dlatego, że po 7,5 godzinach nastąpiła Ta wielka chwila. I wtedy... To brzmi paskudnie patetycznie, ale nie potrafię się oprzeć. Wtedy właśnie moje życie zmieniło się zupełnie. Wszystko co mniej ważne zeszlo na dalszy plan,, wszystko co ważne stało się ważne mocniej. Te 3550 gramów dało mi więcej adrenaliny niż cokolwiek co mnie w życiu spotkało. 57 centymetrów niewyobrażalnego szczęścia. Zdrowa, piękna, i Nasza! Czułam się wówczas jak po wypiciu kilku sporych drinków. Nie ważne było co się dzieje wokół mnie. Ważne że Ona była już z nami. Więc choć zabrano mi ją na chwile, mówiłam do niej ciągle. I choć było wśród nas wielu postronnych to jednak Ona liczyła się najbardziej.
A dziś... A właściwie to jutro... Jutro kończy trzy lata. I nadal jest naszym szczęściem. Naszą niespodziewaną wpadką. Naszą radością każdego dnia. Choć czasem siły brak to jednak te chwilę kiedy przyszła na świat będą na zawsze najpiękniejszymi w naszym życiu!
Ponudziłam tutaj straszliwie. Ale sentymentalna jestem więc na wspomnienia mnie zebrało.
Na jutro... Tort zamówiony jest.. Sukienka - nadal nie mogę zdecydować się która - to typowe jednak dla kobiet... I to niedoczekanie... Na szczęście tylko dla mnie bo obietnica, że jutro to Ten dzień podziałała i od godziny śpi w oczekiwaniu na jutro...


sobota, 15 lutego 2014

Milczenie jest złotem a mowa...??

Wybyłam dziś o świcie do pracy.... Tak tak to nie żadna pomyłka, dziś jeszcze przez godzin niecałe trzy jest sobota.... Dokładnie tak,, jak myślicie, w sobotę należy się wyspać, posprzątać cztery kąty a przede wszystkim odpocząć po całym tygodniu pracy. Wspomnę tylko, że to już nie te czasy o których wspominam w poprzednim poście, kiedy weekend w pracy to dzień jak każdy... Od jakiegoś czasu weekendy są tylko dla nas - dla Dziecięcia, Mężczyzny i Mnie ;) Jednak ten weekend jest wyjątkowy powiedziałabym. Więc zgłosiłam się o świcie w miejscu moim pracy.
Miało pójść sprawnie i szybko i w drodze już planowałam co uczynimy z dniem wolnym jutrzejszym... Jednak jak to u mnie bywa zwykle, co pomyśle, nie spełnia się wcale, wszystko poszło nie tak jak trzeba, czyli na opak... Spędziłam w miejscu pracy mojej więcej niż w planach było.
Zmierzam jednak do przemyśleń... W trakcie nagromadziło się we mnie wiele negatywnych emocji. Wyładowałam je oczywiście Mężczyźnie mojemu po powrocie. Ale...
No właśnie ale...?
Czy nie warto było jednak powiedzieć co myślę, tak otwarcie, bezpośrednio.. Wypowiedzieć żale. Skonfrontować? Być całkowicie szczerym? Sama wolę jak słyszę wyłącznie prawdę wobec mojej osoby...
Jednak, czy znów nie powinnam napisać ale...
Ale czy nie lepiej zamilknąć? Odpuścić?
Ktoś postronny uznać może mnie za osobą nieszczerą? Fałszywą? Wymieniać więcej nie będę to jednak zbyt późna pora na własny osąd. Usprawiedliwię się więc od razu...
Ile to razy słysząc płynące w kierunku naszej osoby słowa "prawdy" czuliśmy niesprawiedliwość? Słowo prawdy nie bez powodu w cudzysłowie. Czy to dla nas prawda była, czy oszczerstwo? Ile razy zetknęliśmy się z zarzutami, które za wszelka cenę chcieliśmy odeprzeć, bez względu na to czy choć ich cień zasadny nie był?
A co z "Prawdomówcą". Zdecydowane rozczarowanie? A co się z tym wiąże całkowita obraza majestatu?
Raz jeden tylko postanowiłam przemówić całkowicie szczerze co mi na sercu leży... Pamiętam ten dzień, kiedy postanowiłam przestać być chłopcem do bicia. Powiedziałam wówczas zdecydowane NIE. Od tamtąd, choć dotychczas częsty kontat, urwały się nagle? Do dziś zastanawiam się czy było warto?
Warto? Milczeć więc czy Mówić? Proszę tylko nie odpowiadajcie, że mówić ale przekonująco... Wokół się siebie niestety mam ogrom człowieczeństwa, które trudno przekonać do zdania odmiennego. Do przemyśleń, które dopuszczają punkt widzenia innej osoby.
Co więc począć??
Wspomnę tylko, że od pamiętnych czasów moich, czyt. od zawsze. Sierotą jestem w kontaktach międzyludzkich. Ile to razy stosowałam dewizę... Lepiej stracić niż niezręcznie upomnieć się o swoje...
Resztę pozostawiam Wam...
To na tyle.. Jutro kolejny dzień spędzony w miejscu pracy. Oby był krótszy od dzisiejszego...


piątek, 7 lutego 2014

Co sprawia, że jestem szczęśliwa?

Przechadzając się po świecie blogów natknęłam się na konkurs. Nie przepadam za udziałem w nich, chociaż nie ukrywam, że czasem nagrody kuszą, szczególnie te kosmetyczne ;) Ten jednak przykuł moją uwagę, ze względu na pytanie konkursowe. To właśnie te z tematu mojej dzisiejszej notki.
Wpadła więc ta myśl do głowy mojej i spać mi dziś nie dała. Pomimo sobotniego poranka, kiedy nareszcie można pospać dłużej, bo nawet Dziecię moje to urodzony śpioch. Ja przed świtem oka zmrużyć już nie mogłam.
Zatem wracając do tematu, problem przemyślałam i już wiem. A że odkrywcze to było wielce, to pozostać bez wpisu być nie może...
Tak od razu to prosto oczywiście nie było, zaczęło się od podstaw:
Po po pierwsze oczywiście miłość, w obliczu jednak zbliżającego się święta, o którym żaden sklep w ostatnim czasie zapomnieć nie daje, to zdecydowanie oklepane. Poszło więc w odstawkę, bo oczywiście w miłości szczęśliwa jestem bardzo, ale jak to bywa, wpadła niewielka rutyna, więc nie oszukujmy się motylki z brzucha dawno wyleciały w siną dal.
Po drugie to Dziecię moje, na pewno, chociaż kilka razy się nad tym zastanowiłam, bo to jednak ryzykowne, tak publicznie się do tego faktu przyznać, kiedy często sił już brak a cierpliwość poszła razem z nimi. Jednak to jak by na to nie patrzeć Aniołek nasz jest, choć odnosi się to głównie do chwil kiedy już śpi.
Co po trzecie i najważniejsze zatem? Kilka myśli wpadło jeszcze, ale były na chwilkę i na długo nie zostały. Poza jedną.... Co sprawia, że codziennie, pomimo braku ochoty wstaję z łóżka, poza sobotą kiedy dobrowolnie leżeć nie mam ochoty, taka to przewrotność moja. I że chociaż ta sobota i niedziela to najbardziej oczekiwane dni tygodnia, jednak te pozostałe pięć dni jest bardzo do zniesienia. Co umożliwia przetrwanie każdego dnia od urlopu do urlopu. Kiedy myśl, że mogłoby być inaczej powoduje, że aż się boje pomyśleć znów. Że doceniam, że dziś jest tak jak jest, bo wiem jak było kiedyś. No i przede wszystkim, że pomimo moich częstych po marudzeń, bo tak już mam że urodzona maruda jestem, jednak ciągle coś magicznego trzyma mnie w tym miejscu.
Co jest tego zasługą? Ludzie? Bez wątpienia bez nich byłoby mniej fajnie, jednak nawet oni nie zdziałają cudów.
Miejsce zatem? Jest w nim coś przyjemnego, coś co nie powoduje stresu, jednak nawet ono nie zatrzymałoby mnie na dłużej.
Obowiązki? W pewnej mierze, kiedy ich wykonywanie sprawia przyjemność. jednak one zawsze kojarzą się z czymś co trzeba a nie chce się.
Nie będę przedłużać, bo ta wczesna pora i brak kawy, jednak sprawiają, że lekko mi dziś nie jest.
Ostatecznie, chociaż to wszystko po trochu również, to najważniejsza dla mnei jest SATYSFAKCJA, z tego co robię, poczucie dobrze wykonywanych zadań. Również SPEŁNIENIE, kiedy wszystko układa się tak jak trzeba. No i LEKKOŚĆ z jaką to wszystko przychodzi.
Lubię, lubię i nawet bardzo lubię.  Lubię wstać rano, wyjść z domu i spędzić 8 godzin w miejscu i z ludźmi, których bez wątpienia lubię, wykonując pracę która również bardzo lubię.
I choć wydawać by się mogło to mocno masochistyczne, i zrozumiem wszystkich dla których to takie mocno się wyda podejrzane. Jednak przyjemność jaką sprawia praca, którą chcąc nie chcąc wykonywać musimy, jest bez wątpienia tym co sprawia, że jestem naprawdę szczęśliwa ;). I dziękuję za ten cały zbieg okoliczności w moim życiu, który sprawił, że dziś jestem w tym własnie miejscu.
A poniżej trochę mnie, oczami mojego dziecka ;)