środa, 27 lipca 2011

Jak powiedziała tak zrobila...

9:00 O trzeciej w nocy znów dostałam napadu leku o rozwój Dziecięcia w szponach super T... Pomimo długiej i wyczerpujacej dyskusji z Mezczyzna tego wieczoru, nadal nieprzekonana biłam się z myslami. Wyciagnelam jednak kilka wnioskow wiec szybko pomyslalam ze co ma byc to bedzie i uspokojona zasnelam...
A nie o tym dzis.. Dyskusja z Mezczyzna dotyczyla rowniez obowiazkow domowych... No i jak zwykle wyciagnelam armate argumentow... "Bo nie robisz tego, tamtego..." Mezczyzna broni sie "a przeciez mozesz mi mowic zebym to zrobił". W odpowiedzi uslyszal "Ale czemu ja ciagle mam Ci o tym mowic, nie mozesz pamietac..." No i tak w kolko... Pytanie tylko czy warto... Czy Mezczyzna kiedykolwiek zalapie ze obowiazki domowe nie wykonuje sie z polecenia, tylko z potrzeby.... A moze lepiej przywyknac do tego, ze on nigdy tego nie zalapie i nauczyc sie wyliczac mu jego zakres obowiazkow... najlepiej spisac na kartce, dac do podpisu i wywiesic w widocznym miejscu... Wtedy mozemy miec nadzieje, ze wszystko to co chcielibysmy zeby bylo zrobione zostanie wykonane :) A my bedziemy mogly spokojnie skupic sie na poprawianiu tego co zostało zrobione nie tak jak chcemy... ;)

wtorek, 26 lipca 2011

A moze to jednak urok???

10:00 Nieprzespana nocka za nami, stres zwiazany z wrazeniami poprzedniego dnia, potem Dziecie dolaczylo sie i postanowilo sie pobawic ;/ i tak od 2 do 5...  W koncu wyemigrowalam Dziecie do swojego pokoju i po kilku okrzykach niezadowolenia w koncu padlo. Wczoraj... rozmowa z niedoszlym pracodawca - okazuje sie ze ksiegowa moze siedziec w excelu i poprawiac faktury! Tylko pytania jak dlugo... Dziecie w szponach babci przezylo, gozej ze mna... uwielbiam kiedy ktos uwaza się za eksperta bo rzekomo ma spore doswiadczenia, a jak przychodzi co do czego to okazuje sie ze czarna magia... Gdybym tylko znalazla sposob zeby uniknac takich sytuacji... Konflikt tragiczny matki... Brak mi słow.

poniedziałek, 25 lipca 2011

Strach ma wielkie oczy!

9:00 Ratunku!!!!!!!!! Czy ktos ma cos na uspokojenie? Zoladek mi sciska! Niedobrze mi ze stresu... I to bynajmniej nie dlatego ze czeka mnie pierwsza rozmowa z przyszlym/niedoszlym pracodawca! To raczej strach o Dziecie... Jak napisze ze zostawie jej w szponach super T to wszystko jasne.... Ojc chyba zdrowo przesadziłam... Ale coz ze mam taki koszmar w glowie... Ze moje jedyne, namniejsze, najkochansze, bezbronne, ma zostac godzine beze mnie! Ale to juz nawet kwestia ze beze mnie, ale z kims do kogo nie mam najmniejszego zaufania, i to boli. A co gorsza może okazac sie ze juz za tydzien bedzie musiala zostawac z nia codziennie po kilka godzin! Najgorsze jest to, ze wcale nie chce dostac tej pracy... Czas na meliske...

A tak z innej beczki to Dziecie dzis spalo dluzej niz Mezczyzna ktory wstawal do pracy! Ach oby tak codziennie!

piątek, 22 lipca 2011

"Przejdzie mi..."

9:00 Jakiś czas temu podwożąc znajomego do domu po ostro zakrapianej meskiej libacji, slysze zachrypnietym glosem... "Zona to sie na mnie obrazila, ale to w sumie dobrze bo przynajmniej nie bede musiał z nia dziś rozmawiac..." Zbulwersowana zmierzylam wzrokiem owego meza i w duchu pomyslalam - och co za facet, dobrze ze mój jest lepiej wychowany! No i sie doigrałam... wczoraj wieczór, w ramach przerwy miedzy komputerowo - telewizyjnym spedzaniem wieczoru, postanowiłam poprzekomarzać się z Męzczyzną. I strzeliłam "niby focha"... Mija minuta, jedna, dwie, trzy, kwadrans...  Mezczyzna niewzruszony wgapia się w telewizor. Nie wytrzymałam wiec pytam, czy tak trudno jest przeprosić na niby za tego niby focha??? No i tu sie pogrązyłąm, bo mogłam milczec! W odpowiedzi uslyszałam... "po co, przeciez Ci przejdzie!"  O zgrozo!...
W kontekście tego, że akuratnie czytałam dwie nieszczęśliwe historie miłosne! Zapytałam sama siebie, gdzie do cholery ta cała romantycznosc! I przepraszam za to wyrażenie, ale miało być dobitnie! Jeszcze pięć lat temu,  Męzczyzna nie wiedział po co był mu wóczas tv, ze trzy temu powarzyłby się oderwać wzrok i chociaż rzucić go w moim kierunku, a dzis nie widzi potrzeby marnowania czasu na błahostki! Na swoje nieszczęście, postanowiłam focha pociągnąć dłużej, ostentacyjnie wyszłam i przeniosłam się z hisoriamii miłosnymi do łóżka! Wspomne że po drodze odziałam się w dawno zapomnianą skąpą, jedwabną (co prawda do jedwabiu to jej daleko... ;) ale brzmi lepiej) koszulkę nocną i wróciłam do lektury.... Po niespełna pół godziny - kiedy Mężczyzna, bynajmniej nie z powodu braku mojej obecności, ale raczej senności, przybył do łoża. Zauwazyl!!! - za kilka lat nawet tego sie nie doczekam, mojego Focha! I co... obrócił się plecami, kwitując, że do rana mi przejdzie, a tak przynajmniej dam mu spokojnie zasnąć bez marudzenia! I oto zostałam z fochem sama! A rano nie pozstalo mi nic innego jak pogodzić się z faktem, że mój foch na nikogo nie zrobił wrażenia, poza mną sama!
Ten ponury, pochmurny, wietrzny i deszczowy dzień kończe. Moze jak to każdej kobiecie chociaż zakupy poprawią humor...

Ach odnośnie zakupów Dziecięciowych... Wiecie jak trudno jest kupić smoczek do butelki! Moze to się wydawać dziwne, a jednak. Po rozeznaniu internetowym u producenta, poszłam na łowy do sklepu i okazało się, że tutaj już takiego wyboru nie ma! Od kilku dobrych dni powtarzam te sama czynność przed półką ze smoczkami, poszukuję właściwego! Wczoraj znudzona poszukiwaniami, sięgnęłam po którykolwiek.... Niestety podobnie jak szósta w totka, strzał był chybiony... Dzięcię wróciło z radością do poprzedniego! A ja znów muszę przeprosić się z półkami i wrócić do poszukiwań!

P.S. Zapomniałam dodać, że przez to "skąpe" odzienie jeszcze się kataru dorobie, bo nieżle zmarzłam, a spod kołdry to wystawał tylko czubek mojego nosa! Wrócę jednak do spania w "babcinych gaciach" .

czwartek, 21 lipca 2011

Seks po kłótni smakuje najlepiej...

9:30 Choć muszę się przyznać, że kłótni to za wiele nie było raczej uzewnętrznienie swoich zmartwień i obaw, troche wymiany zdań i już lżej na duchu. A wszystko rozchodzi sie o to, że nie ma komu się pożalić. Jedyny cierpliwy do Męzczyzna, ale co z tego skoro on wszystko bierze do siebie i też sie martwi. A to nie chodzi o to zeby było dwóch martwiacych sie. Jednak wystarczylo sie wygadac nawet jemu, żeby znalezc troszke pozytywow, zeby samemu wytlumaczyc sobie ze obawy sa bezpodstawne. Ze gdzies tam w srodku ukryta jest wiara w to, że w koncu będzie lepiej. Ze wszystko prowadzi do tego, zeby było nam lepiej i jeszcze troszke cierpliwosci, a na pewno sie uda! Tym pozytywnym akcpentem, koncze rozwazania i zabieram sie za codziennosc ;)

środa, 20 lipca 2011

Czasem dopiero po utracie czegoś doceniami to co straciliśmy....

11:00 W nocy nie mogąc zasnąć wspominałam chwile sprzed trzech lat... Nasz ślub i dzień po, kiedy zamknęliśmy rozdział, który był w centrum uwagi od póltorej roku. I postawiliśmy sobie pytanie co dalej... Pomimo planów, wszystko nie poszło tak jak miało być. Nasze marzenia legły w gruzach. W przeciągu pół roku nasze priorytety się zmieniły. Dostaliśmy niezłego kopniaka w tyłek. Trudne chwile uświadomiły nam, że potrzebujemy siebie, że nie możemy się poddać. Nastąpił okres walki o nasze marzenia. W między czasie, żeby nie myśleć zabijaliśmy czas wyjazdami. Góry, polskie morze, Chorwacja, Rzym. To miejsca które na zawsze pozostaną w naszej pamięci, jako chwile beztroski i szczęścia. Tylko na miesiac, dwa wracaliśmy do rzeczywistości, żeby znów marzyć i planować o kolejnych podróżach. Nadeszła zima i trzeba było sobie postawić pytanie co dalej. I z tym nie było trudno, wszystko zdążyliśmy przemyśleć. Zmiany! To był sposób na zabicie smutku po brakach postępów w leczeniu. Wystarczyło rzucić się w wir nowych obowiązków, żeby wszystko zeszło na dalszy plan. Przy okazji postanowiliśmy podjąc decyzje o zmianie gniazdka. Co dziś uważam za rewelacyjny pomysł, zrealizowany we właściwym czasie. Rok rozpoczął się zmianami i nie zamierzał przestać nas zaskakiwać. Nie mineła połowa, kiedy okazało się, że bedzię nas troje. Płacz, euforia, radość, i pytanie co dalej... Mieliśmy dużo czasu na przemyślenia, zanim Dziecię pojawiło się na świecie. Dzis kiedy ma już ponad 5 miesięcy i ochłoneliśmy po rewolucji, która dokonała się w naszym życiu po jej narodzinach. Znów zadaję sobie pytanie co dalej... Czy nasza miłość jest jak dawniej, oprócz codziennego wsparcia, wymiany zdań na temat codziennych zajęć, jest między nami coś więcej? Wiem, że jesteśmy dla siebie dużym wsparcie, bo nie jest nam łatwo. Plany które w między czasie zrobiliśmy, nie poszły po naszej myśli. Pierwszy raz od trzech lat, a nawet 6 nie mamy pojęcia co przyniesie jutro. Czekamy na cud, gwiazdkę z nieba. Brakuje mi tych chwil sprzed dwóch lat, kiedy pakowaliśmy walizki i ruszaliśmy w świat, kiedy nie musieliśmy myśleć o tym co będzie jak wrócimy, kiedy mieliśmy czas dla siebie, czas na miłość. Czas bez zmartwień. Dziś ten wyjazd byłby zupełnie inny, bo we troje. Inny nie znaczy gorszy.
Brakuje nam kilku dni odpoczynku od codzienności zebysmy naładowali baterie na dalsze zmagania z codziennościa. NIestety zarówno brak wolnogo czasu, jak i funduszy uniemożliwią nam jakikolwiek wypad. Z codziennością musimy poradzić sobie na codzień. Ale potrzebujemy siebie... To na tyle, nie zbyt jasno, ale siedzi w glowie wiec musiałam wyrzucic, przy okazji stanela mi w gardle gula, a w oczach łzy...
Jest jeszcze jeden powód dzisiejszego smutku... Troszke bezmyślnie podeszłam do karmienia Dziecięcia. Dla wygody, dla spokoju, dałam jej coś co nie pochodziło ode mnie. Dziś nastąpił dzień, kiedy pomimo moich i Dziecięcia chęci, nie mogę już jej nakarmić. I to mnie smuci, bo wiem, że przyczyną jestem ja sama... Dlatego ten tytuł...
Szkoda mi też że w tej trudnej chwili nie mam zrozumienia w Mężczyżnie, dla którego to i tak miało nadejść więc po co się tym martwić...

19:00 Zaklamanie,falszywosc,pozory,czy to tylko nasze mylne odczucia,czy tak wygladaja nasze kontakty z pewnym gronem naszych znajomych... Czy nie macie poczucia,ze czasem lepiej ugryzc sie w jezyk. Jak najmniej mowic o sobie. Nie opowiadac zbyt duzo. Czy skrytosc uchroni nas przed politowaniem,ktore czesto odczuwamy mowiac o sobie. Czy uczciwosc i otwartosc poplaca? Czy nie lepiej sluchac niz mowic. Czy musi tak byc,ze po tym jak zamykaja sie za nami drzwi masz uczucie,ze pozostawiles gospodarzom wiele tematow do omowienia Cie za plecami. Czy kiedy spotyka Cie niepowodzenia nie masz wrazenia,ze mysli w glowie Twoich rozmowcow to "a nie mowilem"... Czy to tylko moje przewrazliwienie powoduje u mnie takie obawy,czy to rzeczywistosc z ktora sie stykamy. Czy spotkania w gronie rodzinnym moga byc szczere?
Pomimo wszystko przyjemnie jest robic niespodzianki,szczegolnie gdy nikt sie ich nie spodziewa...

"Zycie przewaznie jest smutne. A zaraz potem sie umiera..." ("Samotność w sieci" J.L. Wiśniewski)

22:15 A pojedyncze chwile szczescia ktore czasem sie nam zdarzaja jeszcze mocniej uswiadamiaja nam jak smutne jest zycie... Jeszcze niedawno nie zgodzilabym sie. Przekonana o tym, ze od nas zalezy jakie mamy samopoczucie wierzylam ze wystarczy "zaprogramowac" dana chwile na szczescie. Wowczas program podpowiada nam z czego w tej chwili powinnismy sie cieszyc. Zycie jest zbyt krotkie aby sie w nim smucic... Powtarzalam sobie i otoczeniu. Carpe diem...
Wystarczylo jednak kilka zmartwiem, zeby slowa te nie docieraly do mnie w zaden mozliwy sposob, o zadnej porze dnia, w zadnej chwili. Nawet ulotnego szczescia...

poniedziałek, 18 lipca 2011

Dzień tygodnia drugi...

8:15 Najgorsze to iść spać gdy nie ma się pomysłu na wieczór... Kiedy siedze i w patruję się w ekran komputera nie wiedzieć po co. A telewizor migocze nie wiadomo czym...  I pomimo, że godzina jeszcze wczesna, mam ochote zasnąć i obudzić się kolejnego dnia gdzie liczę na większe perspektywy. A wystarczyło przeczytać pierwsze kilka stron, żeby zniechęcić się do spania... Po tych kilku stronach nie myśle o niczym innym tylko o tym co będzie na kolejnych kartkach. Pomimo tego, że czytam kolejny raz. Uwielbiam gdy czytanie wciąga... Tym bardziej, że pozytek jest z tego większy niż z bezwiednego wpatrywania się w ekran...
Samopoczucie się jednak nie zmienia... Brak perspektyw na poprawę. Dziś swiatełko w tunelu, ale chyba bardziej dołuje fakt że to jednorazowy incydent... Potrzebuje chyba cudu, ktory sprawi, że nie będę myśleć co dalej.

"Najgorsze jest zawsze pięć dni po weekendzie..."

16:00 Mawia mój Mężczyzna w każden poniedziałek rano... Ten weekend jak każden zleciał niepostrzeżenie. W piątek rzekłam do Mężczyzny "Zero planów, zero odwiedzin, zero wycieczek, spimy, leżymy, odpoczywamy...." Zacznijmy od tego że spał tylko Męzczyzna, bo Dzięcię wyspało się o 7 i trzeba było się nim zająć, więc padło na mnie. Co więcej już w piątek okazało się że z samego rana musimy odwiedzić jedno miejsce, a do 12 mieliśmy zagospodarowany cały dzień. Niedzieli również nieudało się przeleżeć i przeleciała nie wiedzieć kiedy na spacerach i wizytach... A miało być tak pięknie... Po wszystkim jak tylko padłam na łóżko jeszcze przed godziną 22 odpłynęłam w ramiona Morfeusza i dopiero zawołania Dziecięcia o 5 rano zdołały mnie zbudzić...
A poniedziałek - jak zwykle pełen planów, nadziei, obietnic... Dla Mężczyzny owocny, dla mnie trochę leniwy, przeplatany zabawami z Dziecięciem. Nie obeszło się też nad zrewidowaniem lokalnego rynku pracy w poszukiwaniu etatu. Niestety z marnym skutkiem...

Ach i nie byłabym sobą gdybym nie musiała porozważac... Temat - Macierzyństwo bez krytyki... To chyba niemożliwe, przynajmniej ja czuję, że czego bym nie zrobiła zawsze znajdą się tacy co wiedzą lepiej. Choćby zywienie Dziecięcia.Prawica popatrzała z byka na wyrodną matkę, która ledwo 5 miesięczne Dziecię karmi zupkami, kaszkami, soczkami itp... Lewica zbulwersowana była brakiem soli w zupkach Dziecięcia, a tym samym skąpym jego jadłospisem I bądź tu mądrym... Dlatego nauczka na przyszłość to temat wychowania Dziecięcia - podobnie jak polityki, pozostaw dla siebie i nie podnoś na spotkaniach rodzinnych ani towarzyskich. A i atmosfera będzie lżejsza.

piątek, 15 lipca 2011

Mam kaca...

9:00 I to nie takiego poalkoholowego.. Bije sie w piers ze nie potrafie prowadzić dyskusji, argumenty docierają do mnie z opoznieniem, kiedy jest juz po fakcie. I tak dzis w nocy naszło mnie co mam do powiedzenia, szkoda tylko ze teraz to nikt mnie nie bedzie sluchal... Czuje ze podkulilam ogon i zwialam, stchorzylam, nie powalczylam o swoje. A prawda jest taka ze mam asa w rekawie i to nie jednego. Brak słów... Czy to kiedyś się zmieni?

czwartek, 14 lipca 2011

Z tarczą czy na tarczy....

16:00 No właśnie... jak to jest w moim przypadku po starciu z pracodawca.... Nie czuję, że rozmowa przebiegła pomyślnie, miałam nadzieję może nie na okrzyk radości na mój widok, ale odrobine szacunku, który należy się każdemu człowiekowi. Spodziewałam się, że spotkam się z matka, a nie walczącą o każdy grosz "panią prezes" Niestety kolejna nauczka na przyszłość, że nasze poświęcenie szybko uchodzi w niepamięć. Do tego doszły oskarżenia i wyrzuty. Jako matka nauczyłam się jednak jednej rzeczy - walczyć o dobro swoje i mojego dziecka! Nie wiem jak skutek odniesie to moje wywijanie szabelka, bądzmy jednak dobrej myśli....
Pozostaje nam przeprosić sie z dumną rolą zatrudnionego i stanąć do szeregu bezrobotnych...

środa, 13 lipca 2011

Milonerem byc....

12:00 Chodzi za mna mysl, co bybyło gdybyśmy wygrali tak 7 mln?.... Nie trudno przyszlo mi wymyslec co dalej... Pieniazki bez watpienia na lokate, zeby mozna bylo zyc z odsetek, tak ok 25tys miesiecznie powinno nam wystarczy, choc jak na milionerow to moze wydawac sie za malo wiec bedzie trzeba troszke zaciskac pasa... Na wakacje jednak powinno starczyc, oczywiscie hotel z tych nadrozszych. Samochód nowy, wiekszy, drugi dla mnie. Dom to podstawa, z ogródkiem, działka w dobrym miejscu. Jak nam sie znudzi to pomysli sie nad jakims oplacalnym biznesem, a tymczasem rozkoszujemy sie zakupami, wczasami, czy po prostu zwyklym lenistwem na codzien.....
I wberw temu co uwazam ze pieniadze szczescia nie daja to chetnie bym przyjela te kilka milionow... Ale nie zapowiada sie zebym miala je skad wziac, wiec pozostaje mi pozostac we wlasnej rzeczywistosci....
Czyli jak zwykle Mezczyzna zalamany praca, wczoraj kiepsko, dzis zle... Pieniazki na koncie sie kurcza, połowa miesiaca a my wydalismy wszystko co mielismy... Na oszczednosciach dlugo nie pociagniemy... Jutro moja rozmowa z szefowa, ktora wcale nie ma dla mnie czasu, a ja nie mam ochoty na rozmowy z nia. Dziecie jak zwykle ustawia wszystko pod siebie... Czyli brak slow... Wroce do tych marzen, zeby choc troche nadziei wkradlo sie w ta moja codziennosc...

16:00 "Mała poznała się  na Twojej kuchni..." Skwitował Mezczyzna jak opowiedziałam mu historie "z ziemniaczkiem"... Moje rozwazania odnosnie rozszerzania diety przyniosły miedzy innymi wniosek, ze domowe tansze niz sloiczkowe. Wiec jako przykladna matka polka - no moze poza malym wyjatkiem - zapoznalam sie z przepisami "niemowlaczkowego jedzonka" i postanowilam samodzielnie przygotowac ziemniaczka... Specjalnie zakupilam ziemniaczki od pana ze straganu - i tutaj powinnam sie wstydzic, bo pan ze stragnu to nie zywnosc ekologiczna,a nie wiadomo skad! Ale uznalam ze ekologicznej w naszej wsi nie dostane, a ze straganu to zawsze bezpieczniej niz z marketu... Kolejno musiałam zaopatrzyc sie w oliwe z oliwek - dylemat byl czy maslo czy oliwa, padlo na to drugie ze wzgledow ekonomicznych... I juz dzis od switu pichcilam, maly ziemniaczek ugotowany - bez sol, kolejno blenderowany z woda i niewielka iloscia oliwy. Efekt -  ładnego koloru papka, ktorej sama bym nietknela... Ale Dziecieciu podałam! Te juz przyzwyczajone do jedzonka z łyżeczki niecierpliwiło się na widok zbliżającego się jedzonka.... I po chwili czar prysł! Ziemniaczek okazał się paskudztwem, które i Dziecie niestrawiło! Począwszy od plucia, skonczywszy na odruchu wymiotnym, całość wylądowała w ręczniku papierowym, a kolejno w zlewie! Zniecierpliwione Dziecie nadal domagało się obiadku, wiec sięgnęłam po sprawdzona słoiczkową zupkę marchewkową, czym uradowałam Dzięcie.... Wnioski.... Dziecię już wie że to co kupne lepsze od tego co zrobi mama.... Smutny wniosek, ale nie poddajemy się! Jutro postaramy się przemycić ziemniaczka w ulubionej marchewce!

poniedziałek, 11 lipca 2011

Poniedziałkowy powrót do rzeczywistosci...

 9:30 W sobote spakowali manatki i wyjechali w rodzinne strony. Dziecie na zmiany zareagowalo buntem na jedzenie. Nie pomogły grozby ani prosby. Poza tym marudniactwo pospolite, wozek be, raczki be, wszystko be.... I ciesz sie tu czlowieku z odpoczynku. Aby urozmaicic Dziecieciu dzień zazyło wczoraj  kapieli wodnych, w wanience, w basenie, a nawet zamoczyło nogi w brodziku. Miejmy nadzieje ze wyjdzie jej to na zdrowie...
Nowy tydzień, nowe plany, czas wziac sie za generalny porzadek w domu. Tylko pogoda nie sprzyja bo halnym wieje. Poza tym trzeba isc z Dziecieciem na łowy w poszukiwaniu marchwi.

21:00 Z rozszerzania diety niemowląt mogłabym napisać doktorat! Od kilku dni nie robie nic innego - zaniedbuje nawet obowiazki domowe w tym obiad dla Mezczyzny rowniez - tylko czytam o marcheweczkach, ziemniaczkach, dyniach... Od kiedy, w jakiej postaci, ze sloiczka czy nie itp itd.... W zyciu nie przypuszczalabym ze jedzenie moze byc tak zajmujace... Dotychczas wydawalo mi sie ze sprawa jedzenia jest prosta - trzeba jesc i juz, najlepiej co sie lubi, a jak sie nie lubi to tez trzeba bo zdrowe. Okazuje sie ze to nie takie proste, bo najpierw trzeba zaczac od warzywek - jednoskladnikowych, potem dwuskladnikowych a w kolejnosci wieloskladnikowych, a na koncu takich z mieskiem. Do tego deserki, kaszki, soczki. No i ekspozycja na gluten obowiazkowa... I wszystko po to zeby Dziecie jadło i rosło... A co ono na to... Straciło apetyt... I nie ma znaczenia czy podaje jej moje czy modyfikowane, mleczko jest dobre na chwilke, po chwili sie nudzi... Do czego to nas dalej zaprowadzi...

piątek, 8 lipca 2011

Nie czyń drugiemu co Tobie nie po drodze...

11:00 Mieliście czasem poczucie, ze obdarowujac druga osobe jakas uprzejmoscia z czasem uznajecie ze lepiej było nie oferować aż tak dużo. Okazuje się, że pożyczona rzecz może nam się przydać, a miejsce w ktore mamy kogos podwiezc wcale nie jest w kierunku w ktory mielismy sie udac, a nawet wiecej jak oferujemy wspolny wypad ktory okazuje sie uciazliwy dla nas.... I bynajmniej nie chce wyjsc tu na egoistke, bo czesto oferuje cos zupelnie bezinteresownie, tylko wlasnie wydaje mi sie ze jest to zbyt czesto wbrew moim interesom. Zdarza mi się że musze poświecić własne sprawy dla innych. I nie chodzi o to czy oczekujemy czegosc w zamian czy nie. A raczej o to czy czasem nie lepiej ugryzc sie w jezyk i pomyslec troszke o sobie...
(Dziecie dosadnie domagalo sie zmiany pieluchy w ktora wlasnie narobilo....)
Ale wracajac do moich przemyslen... Czy nie oferowanie tego co nam niekoniecznie jest po drodze jest przejawem egoizmu? Czy poczucie ze cos jest naszym kosztem moze byv gorsze niz bycie osoba ktora dba o swoje interesy w pierwszej kolejnosci? A moze wyposrodkowac... Dwa razy zastanwowic sie czy nasza oferta bedzie zgodna z naszymi planami zanim zdecydujemy sie ja komus zaproponowac... I tego bede musiala sie nauczyc - myslec dwa razy zanim cos powiem...

14:00 Rodzic nieustannie staje przed wyborem... A to jakich pieluch uzywac, jakimi szczepionkami zaszczepic, jak karmic, w co ubrac, itd itp. I pomimo wielu dostepnych informacji, wizyt u pediatry, czy otoczenia doswiadczonych rodzicow. Zadne rozwiazanie nie da pewnosci ze dokonales dobrego wyboru. Nikt nie wezmie odpowiedzialnosci i nie poradzi Ci co jest odpowiednie a co nie, a ty sam Rodzicu musisz wybrac!
My stoimy przed zadaniem - rozszerzanie diety Dzieciecia i wszystko wydaje sie banalne, bo przeciez opracowano "Schemat zywienia niemowlat" wiec wystarczy wziac go do reki i wszystko jasne! Ale kiedy zaczynasz czytać okazuje sie ze takie proste to to nie jest. Bo zacznijmy od tego co dla kogo oznacza miesiac piąty! Dla jednych oznacza, że Dziecie ukonczylo piec miesiecy po 30 dni, a dla innych zakonczenie pelnych 4 miesiecy i rozpoczecia piatego miesiaca... Nie znajac odpowiedzi na pytanie nie zajdziemy dalej. No wiec pytamy pediatry... Z dwoch zapytanych dwoch odpowiedzialo ze Dziecie jest w 5 miesiacu, ale jeden stwierdzil ze rozszerzanie diety nalezy rozpoczac juz, a drugi ze dopiero za miesiac... No i badz tu madry...
To jednak dopiero poczatek zmagan jedzeniowych. Bo jesli juz Rodzic uzna ze jego dziecie jest w 5 miesiacu i kwalifikuje sie do rozszerzania diety, to trzeba pomyslec od czego zaczac... Zupka przecierowa jednoskladnikowa z dodatkiem kaszki manny - bo trzeba zapewnic Dziecieciu ekspozycje na gluten. Co to gluten, jaka kaszka i jaki obiadek, ile, w jakich ilosciach, kiedy... Sto pytań do... a z kazdym pytaniem do pediatry nie polecimy bo nas w koncu nfz pogoni. Wiec Rodzic sam, w gaszczu pytań musi rozpoczac eksperymenty na swoim Dziecieciu. Czy dobrze zrobi? Podobnie jak ze wszystkim na to pytanie nikt mu nie odpowie. Ryzykuje na wlasna odpowiedzialnosc. Taki juz los rodzica...

środa, 6 lipca 2011

Dzien pod znakiem nieprzespanej nocy...

8:30 Dziecie odsypia nocke, w koncu jak sie urzadzalo zabawy w srodku nocy to kiedys trzeba spac. Szkoda ze ja zostalam obudzona zeby Mezczyzne wyprawic do pracy. Konieczne bylo uzycie slow pokrzepienia i wsparcia, a takze kopniak na droge. I tak niewyspana, z podkrazonymi oczami, bolem glowy - ojc chyba relaksujace 0,5 wczoraj przynosi siwe znaki. Mysle co dalej z dzisiejszym dniem poczac. Jesli wierzyc prognoza z internetu ma byc dzis pieknie i slonecznie, wiec trzeba by wyprawic dziecie aby zazylo troszke Slonka, bo nie wiadomo kiedy znow powtorzy sie ta okazja.
Przy okazji trzeba przemyslec strategie znikniecia plamek z twarzy Dzieciecia. I oczywiscie trzymac kciuki za Mezczyzne.

14:30 Wybyły na trawke do pobliskiego basenu. A to dla nas nowosc.Pozabieraly prowiant, koce, reczniki i pojechaly czterokolowcem. Polozyly sie w cieniu na kocu, wokol pelno zerujacego na nas robactwa. Wiec odpoczynek uplynal nad ochronem dzieciecin przed pozarciem ich przez dzikie zwierza, czyt. mrowki itp. Zamoczyly tez stopy w mrozacej krew w zylach sadzawce pelnej robactwa i smieci. Zaskakujaco szybko zdrzemnely sie na kocu, Przy okazji odkryly ze mozliwy powod nieustajacych jekow to wychodzaca dolna jedynka! Ciekawe kiedy ujrzy swiatlo dzienne!
Efekt jest taki ze pol dnia mamy z glowy, pozostaje zagospodarowac reszte i zrobic cos na pozywienie wracajacemu z pracy Mezczyznie. Po wycieczce pozostaly swedzace slady ukonszen zwierzyny.

16:00 Zaufanie to podstawa! Nie tylko w zwiazku, ale rowniez w kontaktach z innymi. W szczegolnosci kiedy jest ono mocno nadwatlone. Moze sie okazac ze wlasnie cos sie rozsypalo, ale czasem trzeba zakonczyc niezdrowe kontakty i pojsc dalej o krok dalej...

21:00 "...smutni ludzie, kiedy nie radza juz sobie ze soba, chca przewaznie o tym smutku komus opowiedziec." (J.L.Wisniewski "Arytmia uczuc")...
Tylko kto chcialby wysluchac i zrozumiec moj smutek. Kto nie zarazi sie lub nie poczuje winnym. A kto nie bedzie mnie moralizowal i pouczal?
Wisniewski znalazl ukojenie w slowach. Moze mnie rowniez tylko "kartka papieru" bedzie wstanie przyniesc ukojenie w przejmujacym smutku...
Dziekuje panu Wisniewskiemu za jego smutek, bo stal sie tworczy, a efekt jest taki jak sam wspomnial..., uswiadamia nam "smutnym" ze wcale nie jest z nami tak najgorzej, ze sa tacy ktorych los doswiadczyl bardziej. A my tylko sie nad soba uzalamy...

Szaro, buro i brak perspektyw na przyszlosc...

10:00
Dopadł mnie ostatnio dołek, nie taki zwykly, tylko taki makabryczny. Bo jak tu codzien usmiechac sie od ucha do ucha, jak za oknem szaro i leje. Mezczyzna wraca z pracy utrudzony bez efektow. A dziecie drze sie nie wiedziec o co. A w dodatku starosc nadchodzi. Bieda piszczy. A perspektyw na zmiany brak...
Dla przykładu, od rana musiałam zmierzyć sie z wymysleniem konstruktywnych argumentow sprzedazowych dotyczacych produktów, na ktore aktualnie popytu brak. A jednak innym sie udaje, tylko dlaczego nie nam. I pomimo wysokiego zaangazowania, dobrej motywacji, planu dzialania, efektow nie ma. I dolek coraz wiekszy. Bo i mnie po prawie dwoch miesiacach pomysly sie wyczerpaly. I ja zalamana jestem jak pomysle ze przyszlosc juz taka swietlana nie jest. I dreszcze mnie przechodza jak pomysle co dalej. Wiec jak mam pocieszac, skoro sama jestem niepocieszona i strachliwa. A jak to mowia z wysokiego konia jak sie spadnie to mocniej boli? Mowia tak? Chyba nie, ale nie wazne.
Sedno jest takie ze potrzebujemy zmiany otoczenia, urlopu, dobrych wiesci, cudu, gwiazdki z nieba. Aby wszystkim nam nastroj poprawic, Motywacje do działania zebrać i działać. Bo jeszcze troche to nie bedzie co z podłogi zbierać.
Dziecie postanowiło kryzys przespac. I tak juz trzecia godzine daje mi spokoj, a ja zamiast zajac sie czyms konstruktywnym to biadole. Znikam bo jednak obudzilam myslami.

13:00 Wyszly, nie wiedziec po co, wiec wrocily, ale po drodze zmarzly i troche zmokly. Po drodze tez rozmawialy z mezczyzna, perspektywy sie nie poprawily.  Zaden cud sie nie wydarzyl, wiec nadal jestesmy w tym samym dole, a coraz mocniej zapadamy sie nizej i jeszcze piachem po oczach. Trza pomyslec o czyms co wniesie w dzisiejszy dzien choc troche Slonka.

20:00 Pojawiło się swiatelko w tunelu!!! A i Słonce wyszło, co prawda wokół czarne chmury, zwiastujące rychły deszcz. Udało się jednak wypic jedno 0,5 na balkonie wysciubiajac nosek do slonca, och jak mi brakowalo tego ciepelka... Relaks przerywany zmierzluszkiem ktory wrzeszczal z lozeczka, zamiast poszlusnie usnac. Popoludniu dziecie rowniez dalo popalic, kiedy to wypad do parku uplynal na wyciu z wozka, co skutkowalo trzymaniem dzieciecia na rekach i prowadzeniem pojazdu. Masakra....
Mezczyzna umiarkowanie zadowolony podniosl swoja ostatnia srednia, podobnie jednak jak z naszym slonkiem, czarne chmury ciagle wokol...