piątek, 5 sierpnia 2011

Jakies fatum czy jak???

9:30 Zawisnelo nad moim domem, jak czarna chmura i za chiny ludowe zejsc nie chce... Zaczelo sie od mrozacej lodowki, potem cieknaca pralka, rozpadajace sie panele, przydaloby sie nowe, ale za co.... Mezczyzna zdolowany bo w pracy nadal jakis perspektyw brak, moje rozmowy z przyszlymi/nieodszlymi pracodawcami nie przyniosly spodziewanych efektow. A w dodatku zamiast zwrotu za ogrzewanie dostalismy doplate za wode i podniesienie czynszu! O zgrozo! Jeszcze cos? Odporna sie robie, przyjme jakies nieszczescie, katastrofe, klopot? Co proponujecie?
Do tego Mezczyzna wkurza, bo jak zrobic zeby bylo jak kiedys, jak sie nie chce. Wieczorem to najlepiej zalegnac przed tv i patrzec jak swieci! A gdzie jakas spontanicznosc, romantycznosc, czy co tam jeszcze?
Nadszedl piatek, poczatek weekendu, jak zawsze bardziej optymistyczny. Ja jednak czuje jaka pustke, niedosyt, brak mi powietrza... Moze to od tej chmury? Jakis pomysl jak sie jej pozbyc?
Na szczescie wyszlo slonko, wczoraj w ramach dotleniania Dzieciec wybralysmy sie z Towarzyszka spacerow do parku. Ach cudnie bylo popiknikowac na kocu, kazde jednak lenistwo ma swoj kres, Dzieciecia zarzadaly powrotu do domu i tez tak uczynilysmy. Wiec dzis w ramach maminego protestu spacer jak zwykle krotki, osiedlowy ;)

22:19 Kiedy ktoś mówi mi "Nie załamuj się, będzie dobrze!" Mysle sobie, latwo mu sie mowi... Przeciez sie nie da, nie martwic, nie myslec, nie przejmowac. Pomimo usilnych starach chochlik nad nasza glowa ciagle przypomina nam o smutkach i zmartwieniach. Wiec jak sobie z tym radzic... zajac sie czyms, nie myslec, albo wlasnie myslec ale wylacznie optymistycznie. Szukac pozytywow, swiatelka w tunelu, uwierzyc w siebie. Da sie? Pewnie ze sie da, trzeba tylko naładować głowę kontrargumentami i do dzieła! Powodzenia!

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz