11:00 W nocy nie mogąc zasnąć wspominałam chwile sprzed trzech lat... Nasz ślub i dzień po, kiedy zamknęliśmy rozdział, który był w centrum uwagi od póltorej roku. I postawiliśmy sobie pytanie co dalej... Pomimo planów, wszystko nie poszło tak jak miało być. Nasze marzenia legły w gruzach. W przeciągu pół roku nasze priorytety się zmieniły. Dostaliśmy niezłego kopniaka w tyłek. Trudne chwile uświadomiły nam, że potrzebujemy siebie, że nie możemy się poddać. Nastąpił okres walki o nasze marzenia. W między czasie, żeby nie myśleć zabijaliśmy czas wyjazdami. Góry, polskie morze, Chorwacja, Rzym. To miejsca które na zawsze pozostaną w naszej pamięci, jako chwile beztroski i szczęścia. Tylko na miesiac, dwa wracaliśmy do rzeczywistości, żeby znów marzyć i planować o kolejnych podróżach. Nadeszła zima i trzeba było sobie postawić pytanie co dalej. I z tym nie było trudno, wszystko zdążyliśmy przemyśleć. Zmiany! To był sposób na zabicie smutku po brakach postępów w leczeniu. Wystarczyło rzucić się w wir nowych obowiązków, żeby wszystko zeszło na dalszy plan. Przy okazji postanowiliśmy podjąc decyzje o zmianie gniazdka. Co dziś uważam za rewelacyjny pomysł, zrealizowany we właściwym czasie. Rok rozpoczął się zmianami i nie zamierzał przestać nas zaskakiwać. Nie mineła połowa, kiedy okazało się, że bedzię nas troje. Płacz, euforia, radość, i pytanie co dalej... Mieliśmy dużo czasu na przemyślenia, zanim Dziecię pojawiło się na świecie. Dzis kiedy ma już ponad 5 miesięcy i ochłoneliśmy po rewolucji, która dokonała się w naszym życiu po jej narodzinach. Znów zadaję sobie pytanie co dalej... Czy nasza miłość jest jak dawniej, oprócz codziennego wsparcia, wymiany zdań na temat codziennych zajęć, jest między nami coś więcej? Wiem, że jesteśmy dla siebie dużym wsparcie, bo nie jest nam łatwo. Plany które w między czasie zrobiliśmy, nie poszły po naszej myśli. Pierwszy raz od trzech lat, a nawet 6 nie mamy pojęcia co przyniesie jutro. Czekamy na cud, gwiazdkę z nieba. Brakuje mi tych chwil sprzed dwóch lat, kiedy pakowaliśmy walizki i ruszaliśmy w świat, kiedy nie musieliśmy myśleć o tym co będzie jak wrócimy, kiedy mieliśmy czas dla siebie, czas na miłość. Czas bez zmartwień. Dziś ten wyjazd byłby zupełnie inny, bo we troje. Inny nie znaczy gorszy.
Brakuje nam kilku dni odpoczynku od codzienności zebysmy naładowali baterie na dalsze zmagania z codziennościa. NIestety zarówno brak wolnogo czasu, jak i funduszy uniemożliwią nam jakikolwiek wypad. Z codziennością musimy poradzić sobie na codzień. Ale potrzebujemy siebie... To na tyle, nie zbyt jasno, ale siedzi w glowie wiec musiałam wyrzucic, przy okazji stanela mi w gardle gula, a w oczach łzy...
Jest jeszcze jeden powód dzisiejszego smutku... Troszke bezmyślnie podeszłam do karmienia Dziecięcia. Dla wygody, dla spokoju, dałam jej coś co nie pochodziło ode mnie. Dziś nastąpił dzień, kiedy pomimo moich i Dziecięcia chęci, nie mogę już jej nakarmić. I to mnie smuci, bo wiem, że przyczyną jestem ja sama... Dlatego ten tytuł...
Szkoda mi też że w tej trudnej chwili nie mam zrozumienia w Mężczyżnie, dla którego to i tak miało nadejść więc po co się tym martwić...
19:00 Zaklamanie,falszywosc,pozory,czy to tylko nasze mylne odczucia,czy tak wygladaja nasze kontakty z pewnym gronem naszych znajomych... Czy nie macie poczucia,ze czasem lepiej ugryzc sie w jezyk. Jak najmniej mowic o sobie. Nie opowiadac zbyt duzo. Czy skrytosc uchroni nas przed politowaniem,ktore czesto odczuwamy mowiac o sobie. Czy uczciwosc i otwartosc poplaca? Czy nie lepiej sluchac niz mowic. Czy musi tak byc,ze po tym jak zamykaja sie za nami drzwi masz uczucie,ze pozostawiles gospodarzom wiele tematow do omowienia Cie za plecami. Czy kiedy spotyka Cie niepowodzenia nie masz wrazenia,ze mysli w glowie Twoich rozmowcow to "a nie mowilem"... Czy to tylko moje przewrazliwienie powoduje u mnie takie obawy,czy to rzeczywistosc z ktora sie stykamy. Czy spotkania w gronie rodzinnym moga byc szczere?
Pomimo wszystko przyjemnie jest robic niespodzianki,szczegolnie gdy nikt sie ich nie spodziewa...
Brakuje nam kilku dni odpoczynku od codzienności zebysmy naładowali baterie na dalsze zmagania z codziennościa. NIestety zarówno brak wolnogo czasu, jak i funduszy uniemożliwią nam jakikolwiek wypad. Z codziennością musimy poradzić sobie na codzień. Ale potrzebujemy siebie... To na tyle, nie zbyt jasno, ale siedzi w glowie wiec musiałam wyrzucic, przy okazji stanela mi w gardle gula, a w oczach łzy...
Jest jeszcze jeden powód dzisiejszego smutku... Troszke bezmyślnie podeszłam do karmienia Dziecięcia. Dla wygody, dla spokoju, dałam jej coś co nie pochodziło ode mnie. Dziś nastąpił dzień, kiedy pomimo moich i Dziecięcia chęci, nie mogę już jej nakarmić. I to mnie smuci, bo wiem, że przyczyną jestem ja sama... Dlatego ten tytuł...
Szkoda mi też że w tej trudnej chwili nie mam zrozumienia w Mężczyżnie, dla którego to i tak miało nadejść więc po co się tym martwić...
19:00 Zaklamanie,falszywosc,pozory,czy to tylko nasze mylne odczucia,czy tak wygladaja nasze kontakty z pewnym gronem naszych znajomych... Czy nie macie poczucia,ze czasem lepiej ugryzc sie w jezyk. Jak najmniej mowic o sobie. Nie opowiadac zbyt duzo. Czy skrytosc uchroni nas przed politowaniem,ktore czesto odczuwamy mowiac o sobie. Czy uczciwosc i otwartosc poplaca? Czy nie lepiej sluchac niz mowic. Czy musi tak byc,ze po tym jak zamykaja sie za nami drzwi masz uczucie,ze pozostawiles gospodarzom wiele tematow do omowienia Cie za plecami. Czy kiedy spotyka Cie niepowodzenia nie masz wrazenia,ze mysli w glowie Twoich rozmowcow to "a nie mowilem"... Czy to tylko moje przewrazliwienie powoduje u mnie takie obawy,czy to rzeczywistosc z ktora sie stykamy. Czy spotkania w gronie rodzinnym moga byc szczere?
Pomimo wszystko przyjemnie jest robic niespodzianki,szczegolnie gdy nikt sie ich nie spodziewa...
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz