Wybyłam dziś o świcie do pracy.... Tak tak to nie żadna pomyłka, dziś jeszcze przez godzin niecałe trzy jest sobota.... Dokładnie tak,, jak myślicie, w sobotę należy się wyspać, posprzątać cztery kąty a przede wszystkim odpocząć po całym tygodniu pracy. Wspomnę tylko, że to już nie te czasy o których wspominam w poprzednim poście, kiedy weekend w pracy to dzień jak każdy... Od jakiegoś czasu weekendy są tylko dla nas - dla Dziecięcia, Mężczyzny i Mnie ;) Jednak ten weekend jest wyjątkowy powiedziałabym. Więc zgłosiłam się o świcie w miejscu moim pracy.
Miało pójść sprawnie i szybko i w drodze już planowałam co uczynimy z dniem wolnym jutrzejszym... Jednak jak to u mnie bywa zwykle, co pomyśle, nie spełnia się wcale, wszystko poszło nie tak jak trzeba, czyli na opak... Spędziłam w miejscu pracy mojej więcej niż w planach było.
Zmierzam jednak do przemyśleń... W trakcie nagromadziło się we mnie wiele negatywnych emocji. Wyładowałam je oczywiście Mężczyźnie mojemu po powrocie. Ale...
No właśnie ale...?
Czy nie warto było jednak powiedzieć co myślę, tak otwarcie, bezpośrednio.. Wypowiedzieć żale. Skonfrontować? Być całkowicie szczerym? Sama wolę jak słyszę wyłącznie prawdę wobec mojej osoby...
Jednak, czy znów nie powinnam napisać ale...
Ale czy nie lepiej zamilknąć? Odpuścić?
Ktoś postronny uznać może mnie za osobą nieszczerą? Fałszywą? Wymieniać więcej nie będę to jednak zbyt późna pora na własny osąd. Usprawiedliwię się więc od razu...
Ile to razy słysząc płynące w kierunku naszej osoby słowa "prawdy" czuliśmy niesprawiedliwość? Słowo prawdy nie bez powodu w cudzysłowie. Czy to dla nas prawda była, czy oszczerstwo? Ile razy zetknęliśmy się z zarzutami, które za wszelka cenę chcieliśmy odeprzeć, bez względu na to czy choć ich cień zasadny nie był?
A co z "Prawdomówcą". Zdecydowane rozczarowanie? A co się z tym wiąże całkowita obraza majestatu?
Raz jeden tylko postanowiłam przemówić całkowicie szczerze co mi na sercu leży... Pamiętam ten dzień, kiedy postanowiłam przestać być chłopcem do bicia. Powiedziałam wówczas zdecydowane NIE. Od tamtąd, choć dotychczas częsty kontat, urwały się nagle? Do dziś zastanawiam się czy było warto?
Warto? Milczeć więc czy Mówić? Proszę tylko nie odpowiadajcie, że mówić ale przekonująco... Wokół się siebie niestety mam ogrom człowieczeństwa, które trudno przekonać do zdania odmiennego. Do przemyśleń, które dopuszczają punkt widzenia innej osoby.
Co więc począć??
Wspomnę tylko, że od pamiętnych czasów moich, czyt. od zawsze. Sierotą jestem w kontaktach międzyludzkich. Ile to razy stosowałam dewizę... Lepiej stracić niż niezręcznie upomnieć się o swoje...
Resztę pozostawiam Wam...
To na tyle.. Jutro kolejny dzień spędzony w miejscu pracy. Oby był krótszy od dzisiejszego...
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz