piątek, 7 lutego 2014

Co sprawia, że jestem szczęśliwa?

Przechadzając się po świecie blogów natknęłam się na konkurs. Nie przepadam za udziałem w nich, chociaż nie ukrywam, że czasem nagrody kuszą, szczególnie te kosmetyczne ;) Ten jednak przykuł moją uwagę, ze względu na pytanie konkursowe. To właśnie te z tematu mojej dzisiejszej notki.
Wpadła więc ta myśl do głowy mojej i spać mi dziś nie dała. Pomimo sobotniego poranka, kiedy nareszcie można pospać dłużej, bo nawet Dziecię moje to urodzony śpioch. Ja przed świtem oka zmrużyć już nie mogłam.
Zatem wracając do tematu, problem przemyślałam i już wiem. A że odkrywcze to było wielce, to pozostać bez wpisu być nie może...
Tak od razu to prosto oczywiście nie było, zaczęło się od podstaw:
Po po pierwsze oczywiście miłość, w obliczu jednak zbliżającego się święta, o którym żaden sklep w ostatnim czasie zapomnieć nie daje, to zdecydowanie oklepane. Poszło więc w odstawkę, bo oczywiście w miłości szczęśliwa jestem bardzo, ale jak to bywa, wpadła niewielka rutyna, więc nie oszukujmy się motylki z brzucha dawno wyleciały w siną dal.
Po drugie to Dziecię moje, na pewno, chociaż kilka razy się nad tym zastanowiłam, bo to jednak ryzykowne, tak publicznie się do tego faktu przyznać, kiedy często sił już brak a cierpliwość poszła razem z nimi. Jednak to jak by na to nie patrzeć Aniołek nasz jest, choć odnosi się to głównie do chwil kiedy już śpi.
Co po trzecie i najważniejsze zatem? Kilka myśli wpadło jeszcze, ale były na chwilkę i na długo nie zostały. Poza jedną.... Co sprawia, że codziennie, pomimo braku ochoty wstaję z łóżka, poza sobotą kiedy dobrowolnie leżeć nie mam ochoty, taka to przewrotność moja. I że chociaż ta sobota i niedziela to najbardziej oczekiwane dni tygodnia, jednak te pozostałe pięć dni jest bardzo do zniesienia. Co umożliwia przetrwanie każdego dnia od urlopu do urlopu. Kiedy myśl, że mogłoby być inaczej powoduje, że aż się boje pomyśleć znów. Że doceniam, że dziś jest tak jak jest, bo wiem jak było kiedyś. No i przede wszystkim, że pomimo moich częstych po marudzeń, bo tak już mam że urodzona maruda jestem, jednak ciągle coś magicznego trzyma mnie w tym miejscu.
Co jest tego zasługą? Ludzie? Bez wątpienia bez nich byłoby mniej fajnie, jednak nawet oni nie zdziałają cudów.
Miejsce zatem? Jest w nim coś przyjemnego, coś co nie powoduje stresu, jednak nawet ono nie zatrzymałoby mnie na dłużej.
Obowiązki? W pewnej mierze, kiedy ich wykonywanie sprawia przyjemność. jednak one zawsze kojarzą się z czymś co trzeba a nie chce się.
Nie będę przedłużać, bo ta wczesna pora i brak kawy, jednak sprawiają, że lekko mi dziś nie jest.
Ostatecznie, chociaż to wszystko po trochu również, to najważniejsza dla mnei jest SATYSFAKCJA, z tego co robię, poczucie dobrze wykonywanych zadań. Również SPEŁNIENIE, kiedy wszystko układa się tak jak trzeba. No i LEKKOŚĆ z jaką to wszystko przychodzi.
Lubię, lubię i nawet bardzo lubię.  Lubię wstać rano, wyjść z domu i spędzić 8 godzin w miejscu i z ludźmi, których bez wątpienia lubię, wykonując pracę która również bardzo lubię.
I choć wydawać by się mogło to mocno masochistyczne, i zrozumiem wszystkich dla których to takie mocno się wyda podejrzane. Jednak przyjemność jaką sprawia praca, którą chcąc nie chcąc wykonywać musimy, jest bez wątpienia tym co sprawia, że jestem naprawdę szczęśliwa ;). I dziękuję za ten cały zbieg okoliczności w moim życiu, który sprawił, że dziś jestem w tym własnie miejscu.
A poniżej trochę mnie, oczami mojego dziecka ;)

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz