Pamiętam jak by to było dziś, a minęły dokładnie trzy lata! Stres, nieprzespana noc, zrozpaczony telefon do przyjaciółki. I tylko jedna myśl... "Niech to się jutro stanie..." "Oby ten dzień był właśnie tym wyczekiwanym" "Chcę Cię zobaczyć" "Dotknąć" "Przytulić" "Nie zniosę kolejnej próby" I choć ten dzień był nieparzysty, choć to czwartek, a nie wtorek, które wolę bardziej. To ile ja bym dała, żeby to był właśnie ten dzień! Wystarczy przecież! Już tyle czekaliśmy! Półtorej roku prób, z kiepskim skutkiem. I te 9 miesięcy, które są totalnym kłamstwem, bo przecież każdy liczyć umie i 40 tygodni to nie wiem jak by nie liczyć jest daje jednak 10 miesięcy! I jeszcze te 5 dni po czasie, które były udręką i oczekiwaniem. I to poczucie, że przecież u mnie na pewno nastąpi to wcześniej od trzech tygodni przed...
Koło trzeciej udało mi się wreszcie zasnąć, na trzy godziny zaledwie, bo o 6 pobudka. Toaleta, pakowanie manatków i zbiórka. Były nas trzy. Szłyśmy jak na ścięcie. A przecież nie tak to miało wyglądać. Ale ale przecież u mnie jak zwykle na opak...I ten wybór sali, kto pierwszy ten lepszy. Ale nie powiem z tym to mi się akurat poszczęściło. Całkowita cisza i spokój. Czułam, że mogłabym nawet uznać, że jest przytulnie, choć to zupełnie nie ta okazja.
Podpięli mnie do płynów i... Nadal nic, kurcze to jednak nie ten dzień, to nie ta chwila. Ale... Nadeszła Władza i... Ten moment pominę bo zupełnie nie pasuje do klimatu tego miejsca. To co nastąpiło jednak uświadomiło mi, że to bez wątpienia nastąpi dziś! Popłynęły mi łzy, szczęścia raczej nie, powiedziałabym raczej wielkiej ulgi. I nastąpiło to czego opisywać tutaj również nie będę. Choć dziś wydaje mi się to być niczym wielkim. Ot ukłucie w palce - och domyślam się ile mam teraz nie zgodzi się ze mną.
Ale ja tak teraz na to patrze. Na szczęście nie pamiętam wszystkiego co nie było przyjemne. A wszystko dlatego, że po 7,5 godzinach nastąpiła Ta wielka chwila. I wtedy... To brzmi paskudnie patetycznie, ale nie potrafię się oprzeć. Wtedy właśnie moje życie zmieniło się zupełnie. Wszystko co mniej ważne zeszlo na dalszy plan,, wszystko co ważne stało się ważne mocniej. Te 3550 gramów dało mi więcej adrenaliny niż cokolwiek co mnie w życiu spotkało. 57 centymetrów niewyobrażalnego szczęścia. Zdrowa, piękna, i Nasza! Czułam się wówczas jak po wypiciu kilku sporych drinków. Nie ważne było co się dzieje wokół mnie. Ważne że Ona była już z nami. Więc choć zabrano mi ją na chwile, mówiłam do niej ciągle. I choć było wśród nas wielu postronnych to jednak Ona liczyła się najbardziej.
A dziś... A właściwie to jutro... Jutro kończy trzy lata. I nadal jest naszym szczęściem. Naszą niespodziewaną wpadką. Naszą radością każdego dnia. Choć czasem siły brak to jednak te chwilę kiedy przyszła na świat będą na zawsze najpiękniejszymi w naszym życiu!
Ponudziłam tutaj straszliwie. Ale sentymentalna jestem więc na wspomnienia mnie zebrało.
Na jutro... Tort zamówiony jest.. Sukienka - nadal nie mogę zdecydować się która - to typowe jednak dla kobiet... I to niedoczekanie... Na szczęście tylko dla mnie bo obietnica, że jutro to Ten dzień podziałała i od godziny śpi w oczekiwaniu na jutro...



Brak komentarzy:
Prześlij komentarz