Wybyłam dziś o świcie do pracy.... Tak tak to nie żadna pomyłka, dziś jeszcze przez godzin niecałe trzy jest sobota.... Dokładnie tak,, jak myślicie, w sobotę należy się wyspać, posprzątać cztery kąty a przede wszystkim odpocząć po całym tygodniu pracy. Wspomnę tylko, że to już nie te czasy o których wspominam w poprzednim poście, kiedy weekend w pracy to dzień jak każdy... Od jakiegoś czasu weekendy są tylko dla nas - dla Dziecięcia, Mężczyzny i Mnie ;) Jednak ten weekend jest wyjątkowy powiedziałabym. Więc zgłosiłam się o świcie w miejscu moim pracy.
Miało pójść sprawnie i szybko i w drodze już planowałam co uczynimy z dniem wolnym jutrzejszym... Jednak jak to u mnie bywa zwykle, co pomyśle, nie spełnia się wcale, wszystko poszło nie tak jak trzeba, czyli na opak... Spędziłam w miejscu pracy mojej więcej niż w planach było.
Zmierzam jednak do przemyśleń... W trakcie nagromadziło się we mnie wiele negatywnych emocji. Wyładowałam je oczywiście Mężczyźnie mojemu po powrocie. Ale...
No właśnie ale...?
Czy nie warto było jednak powiedzieć co myślę, tak otwarcie, bezpośrednio.. Wypowiedzieć żale. Skonfrontować? Być całkowicie szczerym? Sama wolę jak słyszę wyłącznie prawdę wobec mojej osoby...
Jednak, czy znów nie powinnam napisać ale...
Ale czy nie lepiej zamilknąć? Odpuścić?
Ktoś postronny uznać może mnie za osobą nieszczerą? Fałszywą? Wymieniać więcej nie będę to jednak zbyt późna pora na własny osąd. Usprawiedliwię się więc od razu...
Ile to razy słysząc płynące w kierunku naszej osoby słowa "prawdy" czuliśmy niesprawiedliwość? Słowo prawdy nie bez powodu w cudzysłowie. Czy to dla nas prawda była, czy oszczerstwo? Ile razy zetknęliśmy się z zarzutami, które za wszelka cenę chcieliśmy odeprzeć, bez względu na to czy choć ich cień zasadny nie był?
A co z "Prawdomówcą". Zdecydowane rozczarowanie? A co się z tym wiąże całkowita obraza majestatu?
Raz jeden tylko postanowiłam przemówić całkowicie szczerze co mi na sercu leży... Pamiętam ten dzień, kiedy postanowiłam przestać być chłopcem do bicia. Powiedziałam wówczas zdecydowane NIE. Od tamtąd, choć dotychczas częsty kontat, urwały się nagle? Do dziś zastanawiam się czy było warto?
Warto? Milczeć więc czy Mówić? Proszę tylko nie odpowiadajcie, że mówić ale przekonująco... Wokół się siebie niestety mam ogrom człowieczeństwa, które trudno przekonać do zdania odmiennego. Do przemyśleń, które dopuszczają punkt widzenia innej osoby.
Co więc począć??
Wspomnę tylko, że od pamiętnych czasów moich, czyt. od zawsze. Sierotą jestem w kontaktach międzyludzkich. Ile to razy stosowałam dewizę... Lepiej stracić niż niezręcznie upomnieć się o swoje...
Resztę pozostawiam Wam...
To na tyle.. Jutro kolejny dzień spędzony w miejscu pracy. Oby był krótszy od dzisiejszego...
Po co? Dla samej siebie... bo chyba nic lepszego nie wymysle. Bedąc matka, żoną, kurą domową, psychologiem, ksiegową, kolezanką... Brakuje mi jeszcze czegos - a moze to cos siedzi we mnie... A wiec bedzie o mnie, o macierzynstwie, o byciu żoną i kochanką i o wszystkim tym co spotyka mnie w codzienności
sobota, 15 lutego 2014
piątek, 7 lutego 2014
Co sprawia, że jestem szczęśliwa?
Przechadzając się po świecie blogów natknęłam się na konkurs. Nie przepadam za udziałem w nich, chociaż nie ukrywam, że czasem nagrody kuszą, szczególnie te kosmetyczne ;) Ten jednak przykuł moją uwagę, ze względu na pytanie konkursowe. To właśnie te z tematu mojej dzisiejszej notki.
Wpadła więc ta myśl do głowy mojej i spać mi dziś nie dała. Pomimo sobotniego poranka, kiedy nareszcie można pospać dłużej, bo nawet Dziecię moje to urodzony śpioch. Ja przed świtem oka zmrużyć już nie mogłam.
Zatem wracając do tematu, problem przemyślałam i już wiem. A że odkrywcze to było wielce, to pozostać bez wpisu być nie może...
Tak od razu to prosto oczywiście nie było, zaczęło się od podstaw:
Po po pierwsze oczywiście miłość, w obliczu jednak zbliżającego się święta, o którym żaden sklep w ostatnim czasie zapomnieć nie daje, to zdecydowanie oklepane. Poszło więc w odstawkę, bo oczywiście w miłości szczęśliwa jestem bardzo, ale jak to bywa, wpadła niewielka rutyna, więc nie oszukujmy się motylki z brzucha dawno wyleciały w siną dal.
Po drugie to Dziecię moje, na pewno, chociaż kilka razy się nad tym zastanowiłam, bo to jednak ryzykowne, tak publicznie się do tego faktu przyznać, kiedy często sił już brak a cierpliwość poszła razem z nimi. Jednak to jak by na to nie patrzeć Aniołek nasz jest, choć odnosi się to głównie do chwil kiedy już śpi.
Co po trzecie i najważniejsze zatem? Kilka myśli wpadło jeszcze, ale były na chwilkę i na długo nie zostały. Poza jedną.... Co sprawia, że codziennie, pomimo braku ochoty wstaję z łóżka, poza sobotą kiedy dobrowolnie leżeć nie mam ochoty, taka to przewrotność moja. I że chociaż ta sobota i niedziela to najbardziej oczekiwane dni tygodnia, jednak te pozostałe pięć dni jest bardzo do zniesienia. Co umożliwia przetrwanie każdego dnia od urlopu do urlopu. Kiedy myśl, że mogłoby być inaczej powoduje, że aż się boje pomyśleć znów. Że doceniam, że dziś jest tak jak jest, bo wiem jak było kiedyś. No i przede wszystkim, że pomimo moich częstych po marudzeń, bo tak już mam że urodzona maruda jestem, jednak ciągle coś magicznego trzyma mnie w tym miejscu.
Co jest tego zasługą? Ludzie? Bez wątpienia bez nich byłoby mniej fajnie, jednak nawet oni nie zdziałają cudów.
Miejsce zatem? Jest w nim coś przyjemnego, coś co nie powoduje stresu, jednak nawet ono nie zatrzymałoby mnie na dłużej.
Obowiązki? W pewnej mierze, kiedy ich wykonywanie sprawia przyjemność. jednak one zawsze kojarzą się z czymś co trzeba a nie chce się.
Nie będę przedłużać, bo ta wczesna pora i brak kawy, jednak sprawiają, że lekko mi dziś nie jest.
Ostatecznie, chociaż to wszystko po trochu również, to najważniejsza dla mnei jest SATYSFAKCJA, z tego co robię, poczucie dobrze wykonywanych zadań. Również SPEŁNIENIE, kiedy wszystko układa się tak jak trzeba. No i LEKKOŚĆ z jaką to wszystko przychodzi.
Lubię, lubię i nawet bardzo lubię. Lubię wstać rano, wyjść z domu i spędzić 8 godzin w miejscu i z ludźmi, których bez wątpienia lubię, wykonując pracę która również bardzo lubię.
I choć wydawać by się mogło to mocno masochistyczne, i zrozumiem wszystkich dla których to takie mocno się wyda podejrzane. Jednak przyjemność jaką sprawia praca, którą chcąc nie chcąc wykonywać musimy, jest bez wątpienia tym co sprawia, że jestem naprawdę szczęśliwa ;). I dziękuję za ten cały zbieg okoliczności w moim życiu, który sprawił, że dziś jestem w tym własnie miejscu.
A poniżej trochę mnie, oczami mojego dziecka ;)
Wpadła więc ta myśl do głowy mojej i spać mi dziś nie dała. Pomimo sobotniego poranka, kiedy nareszcie można pospać dłużej, bo nawet Dziecię moje to urodzony śpioch. Ja przed świtem oka zmrużyć już nie mogłam.
Zatem wracając do tematu, problem przemyślałam i już wiem. A że odkrywcze to było wielce, to pozostać bez wpisu być nie może...
Tak od razu to prosto oczywiście nie było, zaczęło się od podstaw:
Po po pierwsze oczywiście miłość, w obliczu jednak zbliżającego się święta, o którym żaden sklep w ostatnim czasie zapomnieć nie daje, to zdecydowanie oklepane. Poszło więc w odstawkę, bo oczywiście w miłości szczęśliwa jestem bardzo, ale jak to bywa, wpadła niewielka rutyna, więc nie oszukujmy się motylki z brzucha dawno wyleciały w siną dal.
Po drugie to Dziecię moje, na pewno, chociaż kilka razy się nad tym zastanowiłam, bo to jednak ryzykowne, tak publicznie się do tego faktu przyznać, kiedy często sił już brak a cierpliwość poszła razem z nimi. Jednak to jak by na to nie patrzeć Aniołek nasz jest, choć odnosi się to głównie do chwil kiedy już śpi.
Co po trzecie i najważniejsze zatem? Kilka myśli wpadło jeszcze, ale były na chwilkę i na długo nie zostały. Poza jedną.... Co sprawia, że codziennie, pomimo braku ochoty wstaję z łóżka, poza sobotą kiedy dobrowolnie leżeć nie mam ochoty, taka to przewrotność moja. I że chociaż ta sobota i niedziela to najbardziej oczekiwane dni tygodnia, jednak te pozostałe pięć dni jest bardzo do zniesienia. Co umożliwia przetrwanie każdego dnia od urlopu do urlopu. Kiedy myśl, że mogłoby być inaczej powoduje, że aż się boje pomyśleć znów. Że doceniam, że dziś jest tak jak jest, bo wiem jak było kiedyś. No i przede wszystkim, że pomimo moich częstych po marudzeń, bo tak już mam że urodzona maruda jestem, jednak ciągle coś magicznego trzyma mnie w tym miejscu.
Co jest tego zasługą? Ludzie? Bez wątpienia bez nich byłoby mniej fajnie, jednak nawet oni nie zdziałają cudów.
Miejsce zatem? Jest w nim coś przyjemnego, coś co nie powoduje stresu, jednak nawet ono nie zatrzymałoby mnie na dłużej.
Obowiązki? W pewnej mierze, kiedy ich wykonywanie sprawia przyjemność. jednak one zawsze kojarzą się z czymś co trzeba a nie chce się.
Nie będę przedłużać, bo ta wczesna pora i brak kawy, jednak sprawiają, że lekko mi dziś nie jest.
Ostatecznie, chociaż to wszystko po trochu również, to najważniejsza dla mnei jest SATYSFAKCJA, z tego co robię, poczucie dobrze wykonywanych zadań. Również SPEŁNIENIE, kiedy wszystko układa się tak jak trzeba. No i LEKKOŚĆ z jaką to wszystko przychodzi.
Lubię, lubię i nawet bardzo lubię. Lubię wstać rano, wyjść z domu i spędzić 8 godzin w miejscu i z ludźmi, których bez wątpienia lubię, wykonując pracę która również bardzo lubię.
I choć wydawać by się mogło to mocno masochistyczne, i zrozumiem wszystkich dla których to takie mocno się wyda podejrzane. Jednak przyjemność jaką sprawia praca, którą chcąc nie chcąc wykonywać musimy, jest bez wątpienia tym co sprawia, że jestem naprawdę szczęśliwa ;). I dziękuję za ten cały zbieg okoliczności w moim życiu, który sprawił, że dziś jestem w tym własnie miejscu.
A poniżej trochę mnie, oczami mojego dziecka ;)
piątek, 31 stycznia 2014
W lutym ja mam urodzinki...
Nie ja oczywiście, tylko dziecię moje... Trudno nie zapomnieć, w kółko słyszymy to już od dwóch miesięcy. - "A gdzie ja mam urodzinki?" - zapytała kiedyś
- "Nie, gdzie a kiedy" - mówię,
- "Kiedy mam urodzinki" - pyta więc, "
- "W lutym" - odpowiadam.
I tak w kółko, nie ma dnia żeby nie zapytała... ;) Tak wiem, że to sprawka przedszkolnych urodzinek, które obchodzone uroczyście, sprawiły, że dziecię również postanowiła stać się w centrum zainteresowania tłumu. Przyszedł więc miesiąc luty, jeszcze więc 17 dni cierpliwości i nadejdzie Ten jej dzień.
Mam ochotę napisać teraz jaka matka taka córka... Pamiętam trzy lata temu jak niecierpliwie czekałam na ten dzień, przekonana, że to nastąpi zaraz, za chwilę, już teraz na pewno. I to czekanie tak trwało nieustannie, aż do tego dnia 17. I pomyśleć, że te trzy lata minęły jakby jedna mała chwilka...
W planach mamy więc tort i strój do przedszkola, urodziny wyłącznie z konikiem, bo wszyscy z konikiem mają. I mnie też ogarnęła ta urodzinowa fala, ciągle tylko myślę i grzebię jaki prezent dla trzylatki... Wózek, domek, klocki? Ktoś pomoże?
- "Nie, gdzie a kiedy" - mówię,
- "Kiedy mam urodzinki" - pyta więc, "
- "W lutym" - odpowiadam.
I tak w kółko, nie ma dnia żeby nie zapytała... ;) Tak wiem, że to sprawka przedszkolnych urodzinek, które obchodzone uroczyście, sprawiły, że dziecię również postanowiła stać się w centrum zainteresowania tłumu. Przyszedł więc miesiąc luty, jeszcze więc 17 dni cierpliwości i nadejdzie Ten jej dzień.
Mam ochotę napisać teraz jaka matka taka córka... Pamiętam trzy lata temu jak niecierpliwie czekałam na ten dzień, przekonana, że to nastąpi zaraz, za chwilę, już teraz na pewno. I to czekanie tak trwało nieustannie, aż do tego dnia 17. I pomyśleć, że te trzy lata minęły jakby jedna mała chwilka...
W planach mamy więc tort i strój do przedszkola, urodziny wyłącznie z konikiem, bo wszyscy z konikiem mają. I mnie też ogarnęła ta urodzinowa fala, ciągle tylko myślę i grzebię jaki prezent dla trzylatki... Wózek, domek, klocki? Ktoś pomoże?
sobota, 25 stycznia 2014
Dwa i pół....
Dwa i pół roku... Moje słowa czekały tutaj tyle czasu... Czekały na mnie? Na moją reaktywację? Chcenie? Czas? Chęci? A gdyby tak całkiem je wycofać, zapomnieć? Pogubić?
Przeczytałam dziś i czuję tamte słowa, czuję siebie wtedy. Pesymistyczna? Smutna? Zagubiona? Potrzebowałam zrozumienia - troski. Ojej to wszystko tutaj zostało, a ja? Ja już zapomniałam bo teraz...
Teraz potrzebuję krzyczeć, jak dobrze mi, jak niezbędne jest to, żeby naskrobać, pochwalić się! Jak jest dużo słońca we mnie. Jak dużo energii, chcenia.
O czym więc będzie?
Nadal o tym samym - o tym co w duszy mi akuratnie gra ;)
A gdziś? Dziś chce mi sie...
Wiecznie mi sie chce... mam jakoś tak, że ciężko mi przekonać się, że może mi sie wydaje, że to zachcianka, że to nie tak na serio... Potem potem chce mi się bardzo. Tak bardzo że muszę mieć, muszę już, teraz, nie potem... Czy to normalne? W moim wieku? Przecież jestem dorosła, przecież znam priorytety, wiem co ważne, a co mniej? To skąd to nieogarnięte chcenie? Z poczucia braku? Z potrzeby?
Czy kiedyś nad tym zapanuję? Będę chcieć i chcieć?
Oby oby, mówi mój budżet....
To chyba na tyle... dużo jak na dwa i pół roku ciszy...
A poniżej... chcenia moje obecne: ;)
Chłód który uwielbiam ;)
Przeczytałam dziś i czuję tamte słowa, czuję siebie wtedy. Pesymistyczna? Smutna? Zagubiona? Potrzebowałam zrozumienia - troski. Ojej to wszystko tutaj zostało, a ja? Ja już zapomniałam bo teraz...
Teraz potrzebuję krzyczeć, jak dobrze mi, jak niezbędne jest to, żeby naskrobać, pochwalić się! Jak jest dużo słońca we mnie. Jak dużo energii, chcenia.
O czym więc będzie?
Nadal o tym samym - o tym co w duszy mi akuratnie gra ;)
A gdziś? Dziś chce mi sie...
Wiecznie mi sie chce... mam jakoś tak, że ciężko mi przekonać się, że może mi sie wydaje, że to zachcianka, że to nie tak na serio... Potem potem chce mi się bardzo. Tak bardzo że muszę mieć, muszę już, teraz, nie potem... Czy to normalne? W moim wieku? Przecież jestem dorosła, przecież znam priorytety, wiem co ważne, a co mniej? To skąd to nieogarnięte chcenie? Z poczucia braku? Z potrzeby?
Czy kiedyś nad tym zapanuję? Będę chcieć i chcieć?
Oby oby, mówi mój budżet....
To chyba na tyle... dużo jak na dwa i pół roku ciszy...
A poniżej... chcenia moje obecne: ;)
Chłód który uwielbiam ;)
Ta zieleń mówi do mnie ;)
Potrzeba?
czwartek, 11 sierpnia 2011
nerwowosc, frustracja, stres...
10:15 A wszystko za sprawa pracy, a raczej jej braku... jedyne co ma w perspektywie to "okres probny", brzmi niezle, ale tylko w słowach. Bo az mi sie włos na głowie jerzy jak pomysle co mnie czeka... Zamiast powolnego wdarazania, stres i nerwy zwiazane z rywalizacja... A do tego kiepski moment... Dojazd godzine dziennie, drogie bilety, Dziecie u dziadkow, ciociow i gdzie tam jeszcze popadnie. O zgrozo...
Emocje wyladowuje na otoczeniu, rodzina, znajomi. Jeszcze troche a wszyscy beda mnie unikac. Kazda najmniejsza blahostka powoduje u mnie stres. Siedzi mi w glowie, nie pozwala spac.
Ryczec mi sie chce...
Emocje wyladowuje na otoczeniu, rodzina, znajomi. Jeszcze troche a wszyscy beda mnie unikac. Kazda najmniejsza blahostka powoduje u mnie stres. Siedzi mi w glowie, nie pozwala spac.
Ryczec mi sie chce...
piątek, 5 sierpnia 2011
Jakies fatum czy jak???
9:30 Zawisnelo nad moim domem, jak czarna chmura i za chiny ludowe zejsc nie chce... Zaczelo sie od mrozacej lodowki, potem cieknaca pralka, rozpadajace sie panele, przydaloby sie nowe, ale za co.... Mezczyzna zdolowany bo w pracy nadal jakis perspektyw brak, moje rozmowy z przyszlymi/nieodszlymi pracodawcami nie przyniosly spodziewanych efektow. A w dodatku zamiast zwrotu za ogrzewanie dostalismy doplate za wode i podniesienie czynszu! O zgrozo! Jeszcze cos? Odporna sie robie, przyjme jakies nieszczescie, katastrofe, klopot? Co proponujecie?
Do tego Mezczyzna wkurza, bo jak zrobic zeby bylo jak kiedys, jak sie nie chce. Wieczorem to najlepiej zalegnac przed tv i patrzec jak swieci! A gdzie jakas spontanicznosc, romantycznosc, czy co tam jeszcze?
Nadszedl piatek, poczatek weekendu, jak zawsze bardziej optymistyczny. Ja jednak czuje jaka pustke, niedosyt, brak mi powietrza... Moze to od tej chmury? Jakis pomysl jak sie jej pozbyc?
Na szczescie wyszlo slonko, wczoraj w ramach dotleniania Dzieciec wybralysmy sie z Towarzyszka spacerow do parku. Ach cudnie bylo popiknikowac na kocu, kazde jednak lenistwo ma swoj kres, Dzieciecia zarzadaly powrotu do domu i tez tak uczynilysmy. Wiec dzis w ramach maminego protestu spacer jak zwykle krotki, osiedlowy ;)
22:19 Kiedy ktoś mówi mi "Nie załamuj się, będzie dobrze!" Mysle sobie, latwo mu sie mowi... Przeciez sie nie da, nie martwic, nie myslec, nie przejmowac. Pomimo usilnych starach chochlik nad nasza glowa ciagle przypomina nam o smutkach i zmartwieniach. Wiec jak sobie z tym radzic... zajac sie czyms, nie myslec, albo wlasnie myslec ale wylacznie optymistycznie. Szukac pozytywow, swiatelka w tunelu, uwierzyc w siebie. Da sie? Pewnie ze sie da, trzeba tylko naładować głowę kontrargumentami i do dzieła! Powodzenia!
Do tego Mezczyzna wkurza, bo jak zrobic zeby bylo jak kiedys, jak sie nie chce. Wieczorem to najlepiej zalegnac przed tv i patrzec jak swieci! A gdzie jakas spontanicznosc, romantycznosc, czy co tam jeszcze?
Nadszedl piatek, poczatek weekendu, jak zawsze bardziej optymistyczny. Ja jednak czuje jaka pustke, niedosyt, brak mi powietrza... Moze to od tej chmury? Jakis pomysl jak sie jej pozbyc?
Na szczescie wyszlo slonko, wczoraj w ramach dotleniania Dzieciec wybralysmy sie z Towarzyszka spacerow do parku. Ach cudnie bylo popiknikowac na kocu, kazde jednak lenistwo ma swoj kres, Dzieciecia zarzadaly powrotu do domu i tez tak uczynilysmy. Wiec dzis w ramach maminego protestu spacer jak zwykle krotki, osiedlowy ;)
22:19 Kiedy ktoś mówi mi "Nie załamuj się, będzie dobrze!" Mysle sobie, latwo mu sie mowi... Przeciez sie nie da, nie martwic, nie myslec, nie przejmowac. Pomimo usilnych starach chochlik nad nasza glowa ciagle przypomina nam o smutkach i zmartwieniach. Wiec jak sobie z tym radzic... zajac sie czyms, nie myslec, albo wlasnie myslec ale wylacznie optymistycznie. Szukac pozytywow, swiatelka w tunelu, uwierzyc w siebie. Da sie? Pewnie ze sie da, trzeba tylko naładować głowę kontrargumentami i do dzieła! Powodzenia!
wtorek, 2 sierpnia 2011
Chciało by się jeżdzić mercedesem, a sloma w butach....
21:00 Zaniedbalam się.... wiem, ale i czasu na rozmyslenia brak, to wcale nie oznacza ze samopoczucie lepsze, wrecz przeciwnie!
Pod koniec zeszlego tygodnia przybylo wsparcie z anglii, przybylo i wybylo i cichosza, jak zawsze. I pewnie za rok albo i dluzej dadza znac...
Weekend uplynal pod znakiem paskudnej pogody, a co za tym idzie, ponurych humorkow... Mezyczna wnerwil mnie swoim ograniczneniem... caly weekend "pracowal". A ja jak zwykle robilam wszystko zeby Jasnie Panu nie przeszkadza, skonczylo sie tym, ze nawrzeszczalam na nieumtyego, siedzacego o 12 w pizamie i wgapiajacego sie w tv, zeby wreszcie z laski swojej sie ruszyl... I tu popelnilam blad! Bo jak ruszyl to z kopyta. Skonczylo sie na tym, ze czego nie tknal to rozwali! Skapitulowalam i kazalam mu usiasc wrocic do poprzednich czynnosci, bo jak to rzeklam "wkurza mnie"! Zeby nie pozabijac sie nawzajem, ruszylismy w podroz do dziadkow.
Poniedzialek to dwie kompormitacje, o dwie za duzo! Nerwow na to niestarczylo, a ze nawinela sie babcia to sie jej dostala, a pewnie Bogu ducha winna... No coz... Dziecie w jej rekach nieznosne, niespiace, niejedzace, jednym slowem placz i rozpacz!
Dzis mniejsza porazka, ale jednak. Poszukiwania nowego pracodawcy czas wskrzesic, brak jednak perspektyw na cos na czym oko moznaby zawiesic.
Za to Dziecie dzis przeszlo samo siebie, mnie rowniez.... Kto by pomyslal ze halas, ktory powoduje wiertarka moze doprowadzic do furii! Strach niesamowity i rozpacz zapanowala, do tego stopnia ze Dziecieciu z oczu zejsc nie moglam cale popoludnie. Do tego doszlo kiepskie sampoczucie spowodowane dwoma anomaliami zdrowotnymi. Pierwsza to dawno niespotykana @, ktora przyszla, bo w koncu musiala, ale nie zeby tesknila. Drugie paskudztwo przypaletalo sie i meczy moje ucho, a co za tym idzie pol glowy!
Jak na mnie to duzo za duzo! Jutro prosze o urlop!
Pod koniec zeszlego tygodnia przybylo wsparcie z anglii, przybylo i wybylo i cichosza, jak zawsze. I pewnie za rok albo i dluzej dadza znac...
Weekend uplynal pod znakiem paskudnej pogody, a co za tym idzie, ponurych humorkow... Mezyczna wnerwil mnie swoim ograniczneniem... caly weekend "pracowal". A ja jak zwykle robilam wszystko zeby Jasnie Panu nie przeszkadza, skonczylo sie tym, ze nawrzeszczalam na nieumtyego, siedzacego o 12 w pizamie i wgapiajacego sie w tv, zeby wreszcie z laski swojej sie ruszyl... I tu popelnilam blad! Bo jak ruszyl to z kopyta. Skonczylo sie na tym, ze czego nie tknal to rozwali! Skapitulowalam i kazalam mu usiasc wrocic do poprzednich czynnosci, bo jak to rzeklam "wkurza mnie"! Zeby nie pozabijac sie nawzajem, ruszylismy w podroz do dziadkow.
Poniedzialek to dwie kompormitacje, o dwie za duzo! Nerwow na to niestarczylo, a ze nawinela sie babcia to sie jej dostala, a pewnie Bogu ducha winna... No coz... Dziecie w jej rekach nieznosne, niespiace, niejedzace, jednym slowem placz i rozpacz!
Dzis mniejsza porazka, ale jednak. Poszukiwania nowego pracodawcy czas wskrzesic, brak jednak perspektyw na cos na czym oko moznaby zawiesic.
Za to Dziecie dzis przeszlo samo siebie, mnie rowniez.... Kto by pomyslal ze halas, ktory powoduje wiertarka moze doprowadzic do furii! Strach niesamowity i rozpacz zapanowala, do tego stopnia ze Dziecieciu z oczu zejsc nie moglam cale popoludnie. Do tego doszlo kiepskie sampoczucie spowodowane dwoma anomaliami zdrowotnymi. Pierwsza to dawno niespotykana @, ktora przyszla, bo w koncu musiala, ale nie zeby tesknila. Drugie paskudztwo przypaletalo sie i meczy moje ucho, a co za tym idzie pol glowy!
Jak na mnie to duzo za duzo! Jutro prosze o urlop!
Subskrybuj:
Posty (Atom)



