piątek, 31 stycznia 2014

W lutym ja mam urodzinki...

Nie ja oczywiście, tylko dziecię moje... Trudno nie zapomnieć, w kółko słyszymy to już od dwóch miesięcy. - "A gdzie ja mam urodzinki?" -  zapytała kiedyś
- "Nie, gdzie a kiedy" - mówię,
- "Kiedy mam urodzinki" - pyta więc, "
- "W lutym"  - odpowiadam.
I tak w kółko, nie ma dnia żeby nie zapytała... ;) Tak wiem, że to sprawka przedszkolnych urodzinek, które obchodzone uroczyście, sprawiły, że dziecię również postanowiła stać się w centrum zainteresowania tłumu. Przyszedł więc miesiąc luty, jeszcze więc 17 dni cierpliwości i nadejdzie Ten jej dzień.
Mam ochotę napisać teraz jaka matka taka córka... Pamiętam trzy lata temu jak niecierpliwie czekałam na ten dzień, przekonana, że to nastąpi zaraz, za chwilę, już teraz na pewno. I to czekanie tak trwało nieustannie, aż do tego dnia 17. I pomyśleć, że te trzy lata minęły jakby jedna mała chwilka...
W planach mamy więc tort i strój do przedszkola, urodziny wyłącznie z konikiem, bo wszyscy z konikiem mają. I mnie też ogarnęła ta urodzinowa fala, ciągle tylko myślę i grzebię jaki prezent dla trzylatki... Wózek, domek, klocki? Ktoś pomoże?

sobota, 25 stycznia 2014

Dwa i pół....

Dwa i pół roku... Moje słowa czekały tutaj tyle czasu... Czekały na mnie? Na moją reaktywację? Chcenie? Czas? Chęci? A gdyby tak całkiem je wycofać, zapomnieć? Pogubić?
Przeczytałam dziś i czuję tamte słowa, czuję siebie wtedy.  Pesymistyczna? Smutna? Zagubiona? Potrzebowałam zrozumienia -  troski. Ojej to wszystko tutaj zostało, a ja? Ja już zapomniałam bo teraz...
Teraz potrzebuję krzyczeć, jak dobrze mi, jak niezbędne jest to, żeby naskrobać, pochwalić się! Jak jest dużo słońca we mnie. Jak dużo energii, chcenia.
O czym więc będzie?
Nadal o tym samym - o tym co w duszy mi akuratnie gra ;)
A gdziś? Dziś chce mi sie...
Wiecznie mi sie chce... mam jakoś tak, że ciężko mi przekonać się, że może mi sie wydaje, że to zachcianka, że to nie tak na serio... Potem potem chce mi się bardzo. Tak bardzo że muszę mieć, muszę już, teraz, nie potem... Czy to normalne? W moim wieku? Przecież jestem dorosła, przecież znam priorytety, wiem co ważne, a co mniej? To skąd to nieogarnięte chcenie? Z poczucia braku? Z potrzeby?
Czy kiedyś nad tym zapanuję? Będę chcieć i chcieć?
Oby oby, mówi mój budżet....
To chyba na tyle... dużo jak na dwa i pół roku ciszy...
A poniżej... chcenia moje obecne: ;)

Chłód który uwielbiam ;)

Ta zieleń mówi do mnie ;)

Potrzeba?



czwartek, 11 sierpnia 2011

nerwowosc, frustracja, stres...

10:15 A wszystko za sprawa pracy, a raczej jej braku... jedyne co ma w perspektywie to "okres probny", brzmi niezle, ale tylko w słowach. Bo az mi sie włos na głowie jerzy jak pomysle co mnie czeka... Zamiast powolnego wdarazania, stres i nerwy zwiazane z rywalizacja... A do tego kiepski moment... Dojazd godzine dziennie, drogie bilety, Dziecie u dziadkow, ciociow i gdzie tam jeszcze popadnie. O zgrozo...
Emocje wyladowuje na otoczeniu, rodzina, znajomi. Jeszcze troche a wszyscy beda mnie unikac. Kazda najmniejsza blahostka powoduje u mnie stres. Siedzi mi w glowie, nie pozwala spac.
Ryczec mi sie chce...

piątek, 5 sierpnia 2011

Jakies fatum czy jak???

9:30 Zawisnelo nad moim domem, jak czarna chmura i za chiny ludowe zejsc nie chce... Zaczelo sie od mrozacej lodowki, potem cieknaca pralka, rozpadajace sie panele, przydaloby sie nowe, ale za co.... Mezczyzna zdolowany bo w pracy nadal jakis perspektyw brak, moje rozmowy z przyszlymi/nieodszlymi pracodawcami nie przyniosly spodziewanych efektow. A w dodatku zamiast zwrotu za ogrzewanie dostalismy doplate za wode i podniesienie czynszu! O zgrozo! Jeszcze cos? Odporna sie robie, przyjme jakies nieszczescie, katastrofe, klopot? Co proponujecie?
Do tego Mezczyzna wkurza, bo jak zrobic zeby bylo jak kiedys, jak sie nie chce. Wieczorem to najlepiej zalegnac przed tv i patrzec jak swieci! A gdzie jakas spontanicznosc, romantycznosc, czy co tam jeszcze?
Nadszedl piatek, poczatek weekendu, jak zawsze bardziej optymistyczny. Ja jednak czuje jaka pustke, niedosyt, brak mi powietrza... Moze to od tej chmury? Jakis pomysl jak sie jej pozbyc?
Na szczescie wyszlo slonko, wczoraj w ramach dotleniania Dzieciec wybralysmy sie z Towarzyszka spacerow do parku. Ach cudnie bylo popiknikowac na kocu, kazde jednak lenistwo ma swoj kres, Dzieciecia zarzadaly powrotu do domu i tez tak uczynilysmy. Wiec dzis w ramach maminego protestu spacer jak zwykle krotki, osiedlowy ;)

22:19 Kiedy ktoś mówi mi "Nie załamuj się, będzie dobrze!" Mysle sobie, latwo mu sie mowi... Przeciez sie nie da, nie martwic, nie myslec, nie przejmowac. Pomimo usilnych starach chochlik nad nasza glowa ciagle przypomina nam o smutkach i zmartwieniach. Wiec jak sobie z tym radzic... zajac sie czyms, nie myslec, albo wlasnie myslec ale wylacznie optymistycznie. Szukac pozytywow, swiatelka w tunelu, uwierzyc w siebie. Da sie? Pewnie ze sie da, trzeba tylko naładować głowę kontrargumentami i do dzieła! Powodzenia!

wtorek, 2 sierpnia 2011

Chciało by się jeżdzić mercedesem, a sloma w butach....

21:00 Zaniedbalam się.... wiem, ale i czasu na rozmyslenia brak, to wcale nie oznacza ze samopoczucie lepsze, wrecz przeciwnie!
Pod koniec zeszlego tygodnia przybylo wsparcie z anglii, przybylo i wybylo i cichosza, jak zawsze. I pewnie za rok albo i dluzej dadza znac...
Weekend uplynal pod znakiem paskudnej pogody, a co za tym idzie, ponurych humorkow... Mezyczna wnerwil mnie swoim ograniczneniem... caly weekend "pracowal". A ja jak zwykle robilam wszystko zeby Jasnie Panu nie przeszkadza, skonczylo sie tym, ze nawrzeszczalam na nieumtyego, siedzacego o 12 w pizamie i wgapiajacego sie w tv, zeby wreszcie z laski swojej sie ruszyl... I tu popelnilam blad! Bo jak ruszyl to z kopyta. Skonczylo sie na tym, ze czego nie tknal to rozwali! Skapitulowalam i kazalam mu usiasc wrocic do poprzednich czynnosci, bo jak to rzeklam "wkurza mnie"! Zeby nie pozabijac sie nawzajem, ruszylismy w podroz do dziadkow.
Poniedzialek to dwie kompormitacje, o dwie za duzo! Nerwow na to niestarczylo, a ze nawinela sie babcia to sie jej dostala, a pewnie Bogu ducha winna... No coz... Dziecie w jej rekach nieznosne, niespiace, niejedzace, jednym slowem placz i rozpacz!
Dzis mniejsza porazka, ale jednak. Poszukiwania nowego pracodawcy czas wskrzesic, brak jednak perspektyw na cos na czym oko moznaby zawiesic.
Za to Dziecie dzis przeszlo samo siebie, mnie rowniez.... Kto by pomyslal ze halas, ktory powoduje wiertarka moze doprowadzic do furii! Strach niesamowity i rozpacz zapanowala, do tego stopnia ze Dziecieciu z oczu zejsc nie moglam cale popoludnie. Do tego doszlo kiepskie sampoczucie spowodowane dwoma anomaliami zdrowotnymi. Pierwsza to dawno niespotykana @, ktora przyszla, bo w koncu musiala, ale nie zeby tesknila. Drugie paskudztwo przypaletalo sie i meczy moje ucho, a co za tym idzie pol glowy!
Jak na mnie to duzo za duzo! Jutro prosze o urlop!

środa, 27 lipca 2011

Jak powiedziała tak zrobila...

9:00 O trzeciej w nocy znów dostałam napadu leku o rozwój Dziecięcia w szponach super T... Pomimo długiej i wyczerpujacej dyskusji z Mezczyzna tego wieczoru, nadal nieprzekonana biłam się z myslami. Wyciagnelam jednak kilka wnioskow wiec szybko pomyslalam ze co ma byc to bedzie i uspokojona zasnelam...
A nie o tym dzis.. Dyskusja z Mezczyzna dotyczyla rowniez obowiazkow domowych... No i jak zwykle wyciagnelam armate argumentow... "Bo nie robisz tego, tamtego..." Mezczyzna broni sie "a przeciez mozesz mi mowic zebym to zrobił". W odpowiedzi uslyszal "Ale czemu ja ciagle mam Ci o tym mowic, nie mozesz pamietac..." No i tak w kolko... Pytanie tylko czy warto... Czy Mezczyzna kiedykolwiek zalapie ze obowiazki domowe nie wykonuje sie z polecenia, tylko z potrzeby.... A moze lepiej przywyknac do tego, ze on nigdy tego nie zalapie i nauczyc sie wyliczac mu jego zakres obowiazkow... najlepiej spisac na kartce, dac do podpisu i wywiesic w widocznym miejscu... Wtedy mozemy miec nadzieje, ze wszystko to co chcielibysmy zeby bylo zrobione zostanie wykonane :) A my bedziemy mogly spokojnie skupic sie na poprawianiu tego co zostało zrobione nie tak jak chcemy... ;)

wtorek, 26 lipca 2011

A moze to jednak urok???

10:00 Nieprzespana nocka za nami, stres zwiazany z wrazeniami poprzedniego dnia, potem Dziecie dolaczylo sie i postanowilo sie pobawic ;/ i tak od 2 do 5...  W koncu wyemigrowalam Dziecie do swojego pokoju i po kilku okrzykach niezadowolenia w koncu padlo. Wczoraj... rozmowa z niedoszlym pracodawca - okazuje sie ze ksiegowa moze siedziec w excelu i poprawiac faktury! Tylko pytania jak dlugo... Dziecie w szponach babci przezylo, gozej ze mna... uwielbiam kiedy ktos uwaza się za eksperta bo rzekomo ma spore doswiadczenia, a jak przychodzi co do czego to okazuje sie ze czarna magia... Gdybym tylko znalazla sposob zeby uniknac takich sytuacji... Konflikt tragiczny matki... Brak mi słow.