środa, 27 lipca 2011

Jak powiedziała tak zrobila...

9:00 O trzeciej w nocy znów dostałam napadu leku o rozwój Dziecięcia w szponach super T... Pomimo długiej i wyczerpujacej dyskusji z Mezczyzna tego wieczoru, nadal nieprzekonana biłam się z myslami. Wyciagnelam jednak kilka wnioskow wiec szybko pomyslalam ze co ma byc to bedzie i uspokojona zasnelam...
A nie o tym dzis.. Dyskusja z Mezczyzna dotyczyla rowniez obowiazkow domowych... No i jak zwykle wyciagnelam armate argumentow... "Bo nie robisz tego, tamtego..." Mezczyzna broni sie "a przeciez mozesz mi mowic zebym to zrobił". W odpowiedzi uslyszal "Ale czemu ja ciagle mam Ci o tym mowic, nie mozesz pamietac..." No i tak w kolko... Pytanie tylko czy warto... Czy Mezczyzna kiedykolwiek zalapie ze obowiazki domowe nie wykonuje sie z polecenia, tylko z potrzeby.... A moze lepiej przywyknac do tego, ze on nigdy tego nie zalapie i nauczyc sie wyliczac mu jego zakres obowiazkow... najlepiej spisac na kartce, dac do podpisu i wywiesic w widocznym miejscu... Wtedy mozemy miec nadzieje, ze wszystko to co chcielibysmy zeby bylo zrobione zostanie wykonane :) A my bedziemy mogly spokojnie skupic sie na poprawianiu tego co zostało zrobione nie tak jak chcemy... ;)

wtorek, 26 lipca 2011

A moze to jednak urok???

10:00 Nieprzespana nocka za nami, stres zwiazany z wrazeniami poprzedniego dnia, potem Dziecie dolaczylo sie i postanowilo sie pobawic ;/ i tak od 2 do 5...  W koncu wyemigrowalam Dziecie do swojego pokoju i po kilku okrzykach niezadowolenia w koncu padlo. Wczoraj... rozmowa z niedoszlym pracodawca - okazuje sie ze ksiegowa moze siedziec w excelu i poprawiac faktury! Tylko pytania jak dlugo... Dziecie w szponach babci przezylo, gozej ze mna... uwielbiam kiedy ktos uwaza się za eksperta bo rzekomo ma spore doswiadczenia, a jak przychodzi co do czego to okazuje sie ze czarna magia... Gdybym tylko znalazla sposob zeby uniknac takich sytuacji... Konflikt tragiczny matki... Brak mi słow.

poniedziałek, 25 lipca 2011

Strach ma wielkie oczy!

9:00 Ratunku!!!!!!!!! Czy ktos ma cos na uspokojenie? Zoladek mi sciska! Niedobrze mi ze stresu... I to bynajmniej nie dlatego ze czeka mnie pierwsza rozmowa z przyszlym/niedoszlym pracodawca! To raczej strach o Dziecie... Jak napisze ze zostawie jej w szponach super T to wszystko jasne.... Ojc chyba zdrowo przesadziłam... Ale coz ze mam taki koszmar w glowie... Ze moje jedyne, namniejsze, najkochansze, bezbronne, ma zostac godzine beze mnie! Ale to juz nawet kwestia ze beze mnie, ale z kims do kogo nie mam najmniejszego zaufania, i to boli. A co gorsza może okazac sie ze juz za tydzien bedzie musiala zostawac z nia codziennie po kilka godzin! Najgorsze jest to, ze wcale nie chce dostac tej pracy... Czas na meliske...

A tak z innej beczki to Dziecie dzis spalo dluzej niz Mezczyzna ktory wstawal do pracy! Ach oby tak codziennie!

piątek, 22 lipca 2011

"Przejdzie mi..."

9:00 Jakiś czas temu podwożąc znajomego do domu po ostro zakrapianej meskiej libacji, slysze zachrypnietym glosem... "Zona to sie na mnie obrazila, ale to w sumie dobrze bo przynajmniej nie bede musiał z nia dziś rozmawiac..." Zbulwersowana zmierzylam wzrokiem owego meza i w duchu pomyslalam - och co za facet, dobrze ze mój jest lepiej wychowany! No i sie doigrałam... wczoraj wieczór, w ramach przerwy miedzy komputerowo - telewizyjnym spedzaniem wieczoru, postanowiłam poprzekomarzać się z Męzczyzną. I strzeliłam "niby focha"... Mija minuta, jedna, dwie, trzy, kwadrans...  Mezczyzna niewzruszony wgapia się w telewizor. Nie wytrzymałam wiec pytam, czy tak trudno jest przeprosić na niby za tego niby focha??? No i tu sie pogrązyłąm, bo mogłam milczec! W odpowiedzi uslyszałam... "po co, przeciez Ci przejdzie!"  O zgrozo!...
W kontekście tego, że akuratnie czytałam dwie nieszczęśliwe historie miłosne! Zapytałam sama siebie, gdzie do cholery ta cała romantycznosc! I przepraszam za to wyrażenie, ale miało być dobitnie! Jeszcze pięć lat temu,  Męzczyzna nie wiedział po co był mu wóczas tv, ze trzy temu powarzyłby się oderwać wzrok i chociaż rzucić go w moim kierunku, a dzis nie widzi potrzeby marnowania czasu na błahostki! Na swoje nieszczęście, postanowiłam focha pociągnąć dłużej, ostentacyjnie wyszłam i przeniosłam się z hisoriamii miłosnymi do łóżka! Wspomne że po drodze odziałam się w dawno zapomnianą skąpą, jedwabną (co prawda do jedwabiu to jej daleko... ;) ale brzmi lepiej) koszulkę nocną i wróciłam do lektury.... Po niespełna pół godziny - kiedy Mężczyzna, bynajmniej nie z powodu braku mojej obecności, ale raczej senności, przybył do łoża. Zauwazyl!!! - za kilka lat nawet tego sie nie doczekam, mojego Focha! I co... obrócił się plecami, kwitując, że do rana mi przejdzie, a tak przynajmniej dam mu spokojnie zasnąć bez marudzenia! I oto zostałam z fochem sama! A rano nie pozstalo mi nic innego jak pogodzić się z faktem, że mój foch na nikogo nie zrobił wrażenia, poza mną sama!
Ten ponury, pochmurny, wietrzny i deszczowy dzień kończe. Moze jak to każdej kobiecie chociaż zakupy poprawią humor...

Ach odnośnie zakupów Dziecięciowych... Wiecie jak trudno jest kupić smoczek do butelki! Moze to się wydawać dziwne, a jednak. Po rozeznaniu internetowym u producenta, poszłam na łowy do sklepu i okazało się, że tutaj już takiego wyboru nie ma! Od kilku dobrych dni powtarzam te sama czynność przed półką ze smoczkami, poszukuję właściwego! Wczoraj znudzona poszukiwaniami, sięgnęłam po którykolwiek.... Niestety podobnie jak szósta w totka, strzał był chybiony... Dzięcię wróciło z radością do poprzedniego! A ja znów muszę przeprosić się z półkami i wrócić do poszukiwań!

P.S. Zapomniałam dodać, że przez to "skąpe" odzienie jeszcze się kataru dorobie, bo nieżle zmarzłam, a spod kołdry to wystawał tylko czubek mojego nosa! Wrócę jednak do spania w "babcinych gaciach" .

czwartek, 21 lipca 2011

Seks po kłótni smakuje najlepiej...

9:30 Choć muszę się przyznać, że kłótni to za wiele nie było raczej uzewnętrznienie swoich zmartwień i obaw, troche wymiany zdań i już lżej na duchu. A wszystko rozchodzi sie o to, że nie ma komu się pożalić. Jedyny cierpliwy do Męzczyzna, ale co z tego skoro on wszystko bierze do siebie i też sie martwi. A to nie chodzi o to zeby było dwóch martwiacych sie. Jednak wystarczylo sie wygadac nawet jemu, żeby znalezc troszke pozytywow, zeby samemu wytlumaczyc sobie ze obawy sa bezpodstawne. Ze gdzies tam w srodku ukryta jest wiara w to, że w koncu będzie lepiej. Ze wszystko prowadzi do tego, zeby było nam lepiej i jeszcze troszke cierpliwosci, a na pewno sie uda! Tym pozytywnym akcpentem, koncze rozwazania i zabieram sie za codziennosc ;)

środa, 20 lipca 2011

Czasem dopiero po utracie czegoś doceniami to co straciliśmy....

11:00 W nocy nie mogąc zasnąć wspominałam chwile sprzed trzech lat... Nasz ślub i dzień po, kiedy zamknęliśmy rozdział, który był w centrum uwagi od póltorej roku. I postawiliśmy sobie pytanie co dalej... Pomimo planów, wszystko nie poszło tak jak miało być. Nasze marzenia legły w gruzach. W przeciągu pół roku nasze priorytety się zmieniły. Dostaliśmy niezłego kopniaka w tyłek. Trudne chwile uświadomiły nam, że potrzebujemy siebie, że nie możemy się poddać. Nastąpił okres walki o nasze marzenia. W między czasie, żeby nie myśleć zabijaliśmy czas wyjazdami. Góry, polskie morze, Chorwacja, Rzym. To miejsca które na zawsze pozostaną w naszej pamięci, jako chwile beztroski i szczęścia. Tylko na miesiac, dwa wracaliśmy do rzeczywistości, żeby znów marzyć i planować o kolejnych podróżach. Nadeszła zima i trzeba było sobie postawić pytanie co dalej. I z tym nie było trudno, wszystko zdążyliśmy przemyśleć. Zmiany! To był sposób na zabicie smutku po brakach postępów w leczeniu. Wystarczyło rzucić się w wir nowych obowiązków, żeby wszystko zeszło na dalszy plan. Przy okazji postanowiliśmy podjąc decyzje o zmianie gniazdka. Co dziś uważam za rewelacyjny pomysł, zrealizowany we właściwym czasie. Rok rozpoczął się zmianami i nie zamierzał przestać nas zaskakiwać. Nie mineła połowa, kiedy okazało się, że bedzię nas troje. Płacz, euforia, radość, i pytanie co dalej... Mieliśmy dużo czasu na przemyślenia, zanim Dziecię pojawiło się na świecie. Dzis kiedy ma już ponad 5 miesięcy i ochłoneliśmy po rewolucji, która dokonała się w naszym życiu po jej narodzinach. Znów zadaję sobie pytanie co dalej... Czy nasza miłość jest jak dawniej, oprócz codziennego wsparcia, wymiany zdań na temat codziennych zajęć, jest między nami coś więcej? Wiem, że jesteśmy dla siebie dużym wsparcie, bo nie jest nam łatwo. Plany które w między czasie zrobiliśmy, nie poszły po naszej myśli. Pierwszy raz od trzech lat, a nawet 6 nie mamy pojęcia co przyniesie jutro. Czekamy na cud, gwiazdkę z nieba. Brakuje mi tych chwil sprzed dwóch lat, kiedy pakowaliśmy walizki i ruszaliśmy w świat, kiedy nie musieliśmy myśleć o tym co będzie jak wrócimy, kiedy mieliśmy czas dla siebie, czas na miłość. Czas bez zmartwień. Dziś ten wyjazd byłby zupełnie inny, bo we troje. Inny nie znaczy gorszy.
Brakuje nam kilku dni odpoczynku od codzienności zebysmy naładowali baterie na dalsze zmagania z codziennościa. NIestety zarówno brak wolnogo czasu, jak i funduszy uniemożliwią nam jakikolwiek wypad. Z codziennością musimy poradzić sobie na codzień. Ale potrzebujemy siebie... To na tyle, nie zbyt jasno, ale siedzi w glowie wiec musiałam wyrzucic, przy okazji stanela mi w gardle gula, a w oczach łzy...
Jest jeszcze jeden powód dzisiejszego smutku... Troszke bezmyślnie podeszłam do karmienia Dziecięcia. Dla wygody, dla spokoju, dałam jej coś co nie pochodziło ode mnie. Dziś nastąpił dzień, kiedy pomimo moich i Dziecięcia chęci, nie mogę już jej nakarmić. I to mnie smuci, bo wiem, że przyczyną jestem ja sama... Dlatego ten tytuł...
Szkoda mi też że w tej trudnej chwili nie mam zrozumienia w Mężczyżnie, dla którego to i tak miało nadejść więc po co się tym martwić...

19:00 Zaklamanie,falszywosc,pozory,czy to tylko nasze mylne odczucia,czy tak wygladaja nasze kontakty z pewnym gronem naszych znajomych... Czy nie macie poczucia,ze czasem lepiej ugryzc sie w jezyk. Jak najmniej mowic o sobie. Nie opowiadac zbyt duzo. Czy skrytosc uchroni nas przed politowaniem,ktore czesto odczuwamy mowiac o sobie. Czy uczciwosc i otwartosc poplaca? Czy nie lepiej sluchac niz mowic. Czy musi tak byc,ze po tym jak zamykaja sie za nami drzwi masz uczucie,ze pozostawiles gospodarzom wiele tematow do omowienia Cie za plecami. Czy kiedy spotyka Cie niepowodzenia nie masz wrazenia,ze mysli w glowie Twoich rozmowcow to "a nie mowilem"... Czy to tylko moje przewrazliwienie powoduje u mnie takie obawy,czy to rzeczywistosc z ktora sie stykamy. Czy spotkania w gronie rodzinnym moga byc szczere?
Pomimo wszystko przyjemnie jest robic niespodzianki,szczegolnie gdy nikt sie ich nie spodziewa...

"Zycie przewaznie jest smutne. A zaraz potem sie umiera..." ("Samotność w sieci" J.L. Wiśniewski)

22:15 A pojedyncze chwile szczescia ktore czasem sie nam zdarzaja jeszcze mocniej uswiadamiaja nam jak smutne jest zycie... Jeszcze niedawno nie zgodzilabym sie. Przekonana o tym, ze od nas zalezy jakie mamy samopoczucie wierzylam ze wystarczy "zaprogramowac" dana chwile na szczescie. Wowczas program podpowiada nam z czego w tej chwili powinnismy sie cieszyc. Zycie jest zbyt krotkie aby sie w nim smucic... Powtarzalam sobie i otoczeniu. Carpe diem...
Wystarczylo jednak kilka zmartwiem, zeby slowa te nie docieraly do mnie w zaden mozliwy sposob, o zadnej porze dnia, w zadnej chwili. Nawet ulotnego szczescia...