sobota, 22 lutego 2014

Ukojenie, czyli coś co lubię...

Aż trudno uwierzyć a jednak... Choć zapomniałam już jakie to uczucie. Jak to konieczne i niezbędne. Jak wieczorem marze wyłącznie o tym jednym. I chociaż paskudnie nie znoszę słuchawek w uszach. To nie ważne. Zastanawiam się tylko dlaczego to własnie jego głos tak na mnie działa. Bo przecież to nie kwestia piosenki, lubię każdą, wszystkie są moje ulubione. I nic w nich wzniosłego. A jednak. Są magiczne. Dają ukojenie. Spokój. Wyciszenie. Dobrze mi z nimi. Wieczór staje się jakby inny. Sen przychodzi łatwiej.
I czuję, że dzięki nim przetrwałam dziś. I choć pomimo skopanej, mnie z każdej strony, nocy - rodzicom nie muszę tłumaczyć o co,a raczej o kogo chodzi. Na szczęście u nas to rzadkość. Choć nie ukrywam, że czasem potrzebna i mnie. W dodatku poranek postawił mnie do pionu już od świtu. Ten dzień wrzucam do szuflady jako jeden z kolejnych od dłuższego czasu, kiedy doznaję ogromnego zawodu. Na szczęście zbyt dużo dziś miało się dziać, moja uwaga skupiła się więc na tym co konieczne.
Pomimo obietnic, że Dziecięciu urodzin nie odprawiamy, złamaliśmy się... To kolejny nasz byłą  w wychowywaniu jedynaka. Te słodkie oczy, przekonują nas do wielu rzeczy. W końcu to tyle radości jej sprawi... Kosztem co prawda energii i portfela rodziców. Och wiem wiem materializm ze mnie wychodzi paskudny, a fee...
Przechodząc do sedna. Dziś odbył się ten dzień. Dniem nazwanie tego co prawda to za dużo powiedziane. To zaledwie trzy godziny... Przygotowania trwały jednak tydzień, od wczoraj we wzmożoną intensywnością. Po przejściu szarańczy, ze strony rodziny obustronnej. Po ogarnięciu kompletnego rozgardiaszu - pytam się przy okazji po co te generalne porządki przed? Uznajemy trzecie urodziny za odświętowane... Do kolejnych mamy prawie 365 dni! UFFFF :)
Na osłodę tego dnia, zakupiłam sobie 4 malowidła paznokciowe. Trudno było przejść obojętnie obok atrakcyjnej wyprzedaży :)




wtorek, 18 lutego 2014

Znów stać się dzieckiem...

Trzecie urodziny Dziecięcia za nami. Mam wrażenie, że to całe oczekiwanie było bardziej magiczne od samego wydarzenia. Nie mogło być inaczej skoro przygotowania rozpoczęliśmy już miesiąc przed, kiedy poruszyliśmy temat prezentu. Część rodziny jak przy każdej okazji obdarowuje Dziecię złotówkami, zrzucając kwestię wyboru prezentu na nas. Pozostali zapytują co sprawiłoby jej największą frajdę. Zwykle kończyło się jednak na czymś co było centrum zainteresowania góra dwa dni, a zdarzyły się i takie cuda które po tygodniu wylądowały niestety w koszu. Tym razem postanowiliśmy podjąć rozsądniejszą decyzję. Prezent miał być jeden, ale wart swojej ceny. Tylko pytanie jaki...I tutaj dziękuję niebiosom, że obdarował mnie córką, bo jednak bliżej mi do lalek i ich sukienek niż samochodów ;)
Nie ukrywam więc, że wybór prezentu był największą frajdą. I nie tylko dla mnie jak się okazało ;) Wciągnęłam w to kilka koleżanek z pracy i znajomych. Przez kilka tygodni przeglądałam strony w poszukaniu inspiracji.
Moje pierwsze zauroczenie to pojazd ze zdjęć poniżej:


Jego większy brat również jest głęboko w moim sercu.... Niestety ani jeden ani drugi nie zawitał u nas ze względu na gust Mężczyzny. Ale kto wie może kiedyś ;)))
Szukałam więc dalej i kolejny wybór to moje marzenie z dzieciństwa, które nigdy nie zostało zrealizowane - drewniany domek dla lalek. Dwa tygodnie, setki stron, dziesiątki zdjęć... I .... I niestety tym razem ideału nie było. Każdy miał niestety jakieś ale...
Równocześnie Mężczyzna podrzucił propozycje swoją (przyznać się do tego nie przyzna ale to zdecydowanie jego spełnienie dziecięcych marzeń). Nie zdziwię chyba nikogo gdy napiszę, że to ponadczasowe - klocki Lego. Pomysł nie głupi, ale mamy już w domu trzy rodzaje różnych klocków. Dlatego warunek był jeden, zbieramy jedną kolekcję. Jaką? Decyzja należała do mnie - Lego Friends. Cudowna seria dla dziewczynek, w fantastycznych kolorach.
Poniżej zdjęcia tego cuda, które dzięki trzecim urodzinom naszej córki zawitało w naszym domu. Co więcej sprawiło ono wiele frajdy Mnie, Mężczyźnie, ale również i przede wszystkim Dziecięciu! To zdecydowanie nasza miłość od pierwszego wejrzenia. Sama najchętniej pobiegłabym jeszcze dziś do sklepu po całą kolekcję ;)
Pozdrawiam ciepło... i wracam do poszukiwania idealnego pudru. Prawdę mówiąc jestem zupełnie zagubiona w tej kwestii...







niedziela, 16 lutego 2014

Doczekanie moje...

Pamiętam jak by to było dziś, a minęły dokładnie trzy lata! Stres, nieprzespana noc, zrozpaczony telefon do przyjaciółki. I tylko jedna myśl... "Niech to się jutro stanie..." "Oby ten dzień był właśnie tym wyczekiwanym" "Chcę Cię zobaczyć" "Dotknąć" "Przytulić" "Nie zniosę kolejnej próby" I choć ten dzień był nieparzysty,  choć to czwartek, a nie wtorek, które wolę bardziej. To ile ja bym dała, żeby to był właśnie ten dzień! Wystarczy przecież! Już tyle czekaliśmy! Półtorej roku prób, z kiepskim skutkiem. I te 9 miesięcy, które są totalnym kłamstwem, bo przecież każdy liczyć umie i 40 tygodni to nie wiem jak by nie liczyć jest daje jednak 10 miesięcy! I jeszcze te 5 dni po czasie, które były udręką i oczekiwaniem. I to poczucie, że przecież u mnie na pewno nastąpi to wcześniej od trzech tygodni przed...
Koło trzeciej udało mi się wreszcie zasnąć, na trzy godziny zaledwie, bo o 6 pobudka. Toaleta, pakowanie manatków i zbiórka. Były nas trzy. Szłyśmy jak na ścięcie. A przecież nie tak to miało wyglądać. Ale ale przecież u mnie jak zwykle na opak...I ten wybór sali, kto pierwszy ten lepszy. Ale nie powiem z tym to mi się akurat poszczęściło. Całkowita cisza i spokój. Czułam, że mogłabym nawet uznać, że jest przytulnie, choć to zupełnie nie ta okazja.
Podpięli mnie do płynów i... Nadal nic, kurcze to jednak nie ten dzień, to nie ta chwila. Ale... Nadeszła Władza i... Ten moment pominę bo zupełnie nie pasuje do klimatu tego miejsca. To co nastąpiło jednak uświadomiło mi, że to bez wątpienia nastąpi dziś! Popłynęły mi łzy, szczęścia raczej nie, powiedziałabym raczej wielkiej ulgi. I nastąpiło to czego opisywać tutaj również nie będę. Choć dziś wydaje mi się to być niczym wielkim. Ot ukłucie w palce - och domyślam się ile mam teraz nie zgodzi się ze mną.
Ale ja tak teraz na to patrze. Na szczęście nie pamiętam wszystkiego co nie było przyjemne. A wszystko dlatego, że po 7,5 godzinach nastąpiła Ta wielka chwila. I wtedy... To brzmi paskudnie patetycznie, ale nie potrafię się oprzeć. Wtedy właśnie moje życie zmieniło się zupełnie. Wszystko co mniej ważne zeszlo na dalszy plan,, wszystko co ważne stało się ważne mocniej. Te 3550 gramów dało mi więcej adrenaliny niż cokolwiek co mnie w życiu spotkało. 57 centymetrów niewyobrażalnego szczęścia. Zdrowa, piękna, i Nasza! Czułam się wówczas jak po wypiciu kilku sporych drinków. Nie ważne było co się dzieje wokół mnie. Ważne że Ona była już z nami. Więc choć zabrano mi ją na chwile, mówiłam do niej ciągle. I choć było wśród nas wielu postronnych to jednak Ona liczyła się najbardziej.
A dziś... A właściwie to jutro... Jutro kończy trzy lata. I nadal jest naszym szczęściem. Naszą niespodziewaną wpadką. Naszą radością każdego dnia. Choć czasem siły brak to jednak te chwilę kiedy przyszła na świat będą na zawsze najpiękniejszymi w naszym życiu!
Ponudziłam tutaj straszliwie. Ale sentymentalna jestem więc na wspomnienia mnie zebrało.
Na jutro... Tort zamówiony jest.. Sukienka - nadal nie mogę zdecydować się która - to typowe jednak dla kobiet... I to niedoczekanie... Na szczęście tylko dla mnie bo obietnica, że jutro to Ten dzień podziałała i od godziny śpi w oczekiwaniu na jutro...


sobota, 15 lutego 2014

Milczenie jest złotem a mowa...??

Wybyłam dziś o świcie do pracy.... Tak tak to nie żadna pomyłka, dziś jeszcze przez godzin niecałe trzy jest sobota.... Dokładnie tak,, jak myślicie, w sobotę należy się wyspać, posprzątać cztery kąty a przede wszystkim odpocząć po całym tygodniu pracy. Wspomnę tylko, że to już nie te czasy o których wspominam w poprzednim poście, kiedy weekend w pracy to dzień jak każdy... Od jakiegoś czasu weekendy są tylko dla nas - dla Dziecięcia, Mężczyzny i Mnie ;) Jednak ten weekend jest wyjątkowy powiedziałabym. Więc zgłosiłam się o świcie w miejscu moim pracy.
Miało pójść sprawnie i szybko i w drodze już planowałam co uczynimy z dniem wolnym jutrzejszym... Jednak jak to u mnie bywa zwykle, co pomyśle, nie spełnia się wcale, wszystko poszło nie tak jak trzeba, czyli na opak... Spędziłam w miejscu pracy mojej więcej niż w planach było.
Zmierzam jednak do przemyśleń... W trakcie nagromadziło się we mnie wiele negatywnych emocji. Wyładowałam je oczywiście Mężczyźnie mojemu po powrocie. Ale...
No właśnie ale...?
Czy nie warto było jednak powiedzieć co myślę, tak otwarcie, bezpośrednio.. Wypowiedzieć żale. Skonfrontować? Być całkowicie szczerym? Sama wolę jak słyszę wyłącznie prawdę wobec mojej osoby...
Jednak, czy znów nie powinnam napisać ale...
Ale czy nie lepiej zamilknąć? Odpuścić?
Ktoś postronny uznać może mnie za osobą nieszczerą? Fałszywą? Wymieniać więcej nie będę to jednak zbyt późna pora na własny osąd. Usprawiedliwię się więc od razu...
Ile to razy słysząc płynące w kierunku naszej osoby słowa "prawdy" czuliśmy niesprawiedliwość? Słowo prawdy nie bez powodu w cudzysłowie. Czy to dla nas prawda była, czy oszczerstwo? Ile razy zetknęliśmy się z zarzutami, które za wszelka cenę chcieliśmy odeprzeć, bez względu na to czy choć ich cień zasadny nie był?
A co z "Prawdomówcą". Zdecydowane rozczarowanie? A co się z tym wiąże całkowita obraza majestatu?
Raz jeden tylko postanowiłam przemówić całkowicie szczerze co mi na sercu leży... Pamiętam ten dzień, kiedy postanowiłam przestać być chłopcem do bicia. Powiedziałam wówczas zdecydowane NIE. Od tamtąd, choć dotychczas częsty kontat, urwały się nagle? Do dziś zastanawiam się czy było warto?
Warto? Milczeć więc czy Mówić? Proszę tylko nie odpowiadajcie, że mówić ale przekonująco... Wokół się siebie niestety mam ogrom człowieczeństwa, które trudno przekonać do zdania odmiennego. Do przemyśleń, które dopuszczają punkt widzenia innej osoby.
Co więc począć??
Wspomnę tylko, że od pamiętnych czasów moich, czyt. od zawsze. Sierotą jestem w kontaktach międzyludzkich. Ile to razy stosowałam dewizę... Lepiej stracić niż niezręcznie upomnieć się o swoje...
Resztę pozostawiam Wam...
To na tyle.. Jutro kolejny dzień spędzony w miejscu pracy. Oby był krótszy od dzisiejszego...


piątek, 7 lutego 2014

Co sprawia, że jestem szczęśliwa?

Przechadzając się po świecie blogów natknęłam się na konkurs. Nie przepadam za udziałem w nich, chociaż nie ukrywam, że czasem nagrody kuszą, szczególnie te kosmetyczne ;) Ten jednak przykuł moją uwagę, ze względu na pytanie konkursowe. To właśnie te z tematu mojej dzisiejszej notki.
Wpadła więc ta myśl do głowy mojej i spać mi dziś nie dała. Pomimo sobotniego poranka, kiedy nareszcie można pospać dłużej, bo nawet Dziecię moje to urodzony śpioch. Ja przed świtem oka zmrużyć już nie mogłam.
Zatem wracając do tematu, problem przemyślałam i już wiem. A że odkrywcze to było wielce, to pozostać bez wpisu być nie może...
Tak od razu to prosto oczywiście nie było, zaczęło się od podstaw:
Po po pierwsze oczywiście miłość, w obliczu jednak zbliżającego się święta, o którym żaden sklep w ostatnim czasie zapomnieć nie daje, to zdecydowanie oklepane. Poszło więc w odstawkę, bo oczywiście w miłości szczęśliwa jestem bardzo, ale jak to bywa, wpadła niewielka rutyna, więc nie oszukujmy się motylki z brzucha dawno wyleciały w siną dal.
Po drugie to Dziecię moje, na pewno, chociaż kilka razy się nad tym zastanowiłam, bo to jednak ryzykowne, tak publicznie się do tego faktu przyznać, kiedy często sił już brak a cierpliwość poszła razem z nimi. Jednak to jak by na to nie patrzeć Aniołek nasz jest, choć odnosi się to głównie do chwil kiedy już śpi.
Co po trzecie i najważniejsze zatem? Kilka myśli wpadło jeszcze, ale były na chwilkę i na długo nie zostały. Poza jedną.... Co sprawia, że codziennie, pomimo braku ochoty wstaję z łóżka, poza sobotą kiedy dobrowolnie leżeć nie mam ochoty, taka to przewrotność moja. I że chociaż ta sobota i niedziela to najbardziej oczekiwane dni tygodnia, jednak te pozostałe pięć dni jest bardzo do zniesienia. Co umożliwia przetrwanie każdego dnia od urlopu do urlopu. Kiedy myśl, że mogłoby być inaczej powoduje, że aż się boje pomyśleć znów. Że doceniam, że dziś jest tak jak jest, bo wiem jak było kiedyś. No i przede wszystkim, że pomimo moich częstych po marudzeń, bo tak już mam że urodzona maruda jestem, jednak ciągle coś magicznego trzyma mnie w tym miejscu.
Co jest tego zasługą? Ludzie? Bez wątpienia bez nich byłoby mniej fajnie, jednak nawet oni nie zdziałają cudów.
Miejsce zatem? Jest w nim coś przyjemnego, coś co nie powoduje stresu, jednak nawet ono nie zatrzymałoby mnie na dłużej.
Obowiązki? W pewnej mierze, kiedy ich wykonywanie sprawia przyjemność. jednak one zawsze kojarzą się z czymś co trzeba a nie chce się.
Nie będę przedłużać, bo ta wczesna pora i brak kawy, jednak sprawiają, że lekko mi dziś nie jest.
Ostatecznie, chociaż to wszystko po trochu również, to najważniejsza dla mnei jest SATYSFAKCJA, z tego co robię, poczucie dobrze wykonywanych zadań. Również SPEŁNIENIE, kiedy wszystko układa się tak jak trzeba. No i LEKKOŚĆ z jaką to wszystko przychodzi.
Lubię, lubię i nawet bardzo lubię.  Lubię wstać rano, wyjść z domu i spędzić 8 godzin w miejscu i z ludźmi, których bez wątpienia lubię, wykonując pracę która również bardzo lubię.
I choć wydawać by się mogło to mocno masochistyczne, i zrozumiem wszystkich dla których to takie mocno się wyda podejrzane. Jednak przyjemność jaką sprawia praca, którą chcąc nie chcąc wykonywać musimy, jest bez wątpienia tym co sprawia, że jestem naprawdę szczęśliwa ;). I dziękuję za ten cały zbieg okoliczności w moim życiu, który sprawił, że dziś jestem w tym własnie miejscu.
A poniżej trochę mnie, oczami mojego dziecka ;)

piątek, 31 stycznia 2014

W lutym ja mam urodzinki...

Nie ja oczywiście, tylko dziecię moje... Trudno nie zapomnieć, w kółko słyszymy to już od dwóch miesięcy. - "A gdzie ja mam urodzinki?" -  zapytała kiedyś
- "Nie, gdzie a kiedy" - mówię,
- "Kiedy mam urodzinki" - pyta więc, "
- "W lutym"  - odpowiadam.
I tak w kółko, nie ma dnia żeby nie zapytała... ;) Tak wiem, że to sprawka przedszkolnych urodzinek, które obchodzone uroczyście, sprawiły, że dziecię również postanowiła stać się w centrum zainteresowania tłumu. Przyszedł więc miesiąc luty, jeszcze więc 17 dni cierpliwości i nadejdzie Ten jej dzień.
Mam ochotę napisać teraz jaka matka taka córka... Pamiętam trzy lata temu jak niecierpliwie czekałam na ten dzień, przekonana, że to nastąpi zaraz, za chwilę, już teraz na pewno. I to czekanie tak trwało nieustannie, aż do tego dnia 17. I pomyśleć, że te trzy lata minęły jakby jedna mała chwilka...
W planach mamy więc tort i strój do przedszkola, urodziny wyłącznie z konikiem, bo wszyscy z konikiem mają. I mnie też ogarnęła ta urodzinowa fala, ciągle tylko myślę i grzebię jaki prezent dla trzylatki... Wózek, domek, klocki? Ktoś pomoże?

sobota, 25 stycznia 2014

Dwa i pół....

Dwa i pół roku... Moje słowa czekały tutaj tyle czasu... Czekały na mnie? Na moją reaktywację? Chcenie? Czas? Chęci? A gdyby tak całkiem je wycofać, zapomnieć? Pogubić?
Przeczytałam dziś i czuję tamte słowa, czuję siebie wtedy.  Pesymistyczna? Smutna? Zagubiona? Potrzebowałam zrozumienia -  troski. Ojej to wszystko tutaj zostało, a ja? Ja już zapomniałam bo teraz...
Teraz potrzebuję krzyczeć, jak dobrze mi, jak niezbędne jest to, żeby naskrobać, pochwalić się! Jak jest dużo słońca we mnie. Jak dużo energii, chcenia.
O czym więc będzie?
Nadal o tym samym - o tym co w duszy mi akuratnie gra ;)
A gdziś? Dziś chce mi sie...
Wiecznie mi sie chce... mam jakoś tak, że ciężko mi przekonać się, że może mi sie wydaje, że to zachcianka, że to nie tak na serio... Potem potem chce mi się bardzo. Tak bardzo że muszę mieć, muszę już, teraz, nie potem... Czy to normalne? W moim wieku? Przecież jestem dorosła, przecież znam priorytety, wiem co ważne, a co mniej? To skąd to nieogarnięte chcenie? Z poczucia braku? Z potrzeby?
Czy kiedyś nad tym zapanuję? Będę chcieć i chcieć?
Oby oby, mówi mój budżet....
To chyba na tyle... dużo jak na dwa i pół roku ciszy...
A poniżej... chcenia moje obecne: ;)

Chłód który uwielbiam ;)

Ta zieleń mówi do mnie ;)

Potrzeba?



czwartek, 11 sierpnia 2011

nerwowosc, frustracja, stres...

10:15 A wszystko za sprawa pracy, a raczej jej braku... jedyne co ma w perspektywie to "okres probny", brzmi niezle, ale tylko w słowach. Bo az mi sie włos na głowie jerzy jak pomysle co mnie czeka... Zamiast powolnego wdarazania, stres i nerwy zwiazane z rywalizacja... A do tego kiepski moment... Dojazd godzine dziennie, drogie bilety, Dziecie u dziadkow, ciociow i gdzie tam jeszcze popadnie. O zgrozo...
Emocje wyladowuje na otoczeniu, rodzina, znajomi. Jeszcze troche a wszyscy beda mnie unikac. Kazda najmniejsza blahostka powoduje u mnie stres. Siedzi mi w glowie, nie pozwala spac.
Ryczec mi sie chce...

piątek, 5 sierpnia 2011

Jakies fatum czy jak???

9:30 Zawisnelo nad moim domem, jak czarna chmura i za chiny ludowe zejsc nie chce... Zaczelo sie od mrozacej lodowki, potem cieknaca pralka, rozpadajace sie panele, przydaloby sie nowe, ale za co.... Mezczyzna zdolowany bo w pracy nadal jakis perspektyw brak, moje rozmowy z przyszlymi/nieodszlymi pracodawcami nie przyniosly spodziewanych efektow. A w dodatku zamiast zwrotu za ogrzewanie dostalismy doplate za wode i podniesienie czynszu! O zgrozo! Jeszcze cos? Odporna sie robie, przyjme jakies nieszczescie, katastrofe, klopot? Co proponujecie?
Do tego Mezczyzna wkurza, bo jak zrobic zeby bylo jak kiedys, jak sie nie chce. Wieczorem to najlepiej zalegnac przed tv i patrzec jak swieci! A gdzie jakas spontanicznosc, romantycznosc, czy co tam jeszcze?
Nadszedl piatek, poczatek weekendu, jak zawsze bardziej optymistyczny. Ja jednak czuje jaka pustke, niedosyt, brak mi powietrza... Moze to od tej chmury? Jakis pomysl jak sie jej pozbyc?
Na szczescie wyszlo slonko, wczoraj w ramach dotleniania Dzieciec wybralysmy sie z Towarzyszka spacerow do parku. Ach cudnie bylo popiknikowac na kocu, kazde jednak lenistwo ma swoj kres, Dzieciecia zarzadaly powrotu do domu i tez tak uczynilysmy. Wiec dzis w ramach maminego protestu spacer jak zwykle krotki, osiedlowy ;)

22:19 Kiedy ktoś mówi mi "Nie załamuj się, będzie dobrze!" Mysle sobie, latwo mu sie mowi... Przeciez sie nie da, nie martwic, nie myslec, nie przejmowac. Pomimo usilnych starach chochlik nad nasza glowa ciagle przypomina nam o smutkach i zmartwieniach. Wiec jak sobie z tym radzic... zajac sie czyms, nie myslec, albo wlasnie myslec ale wylacznie optymistycznie. Szukac pozytywow, swiatelka w tunelu, uwierzyc w siebie. Da sie? Pewnie ze sie da, trzeba tylko naładować głowę kontrargumentami i do dzieła! Powodzenia!

wtorek, 2 sierpnia 2011

Chciało by się jeżdzić mercedesem, a sloma w butach....

21:00 Zaniedbalam się.... wiem, ale i czasu na rozmyslenia brak, to wcale nie oznacza ze samopoczucie lepsze, wrecz przeciwnie!
Pod koniec zeszlego tygodnia przybylo wsparcie z anglii, przybylo i wybylo i cichosza, jak zawsze. I pewnie za rok albo i dluzej dadza znac...
Weekend uplynal pod znakiem paskudnej pogody, a co za tym idzie, ponurych humorkow... Mezyczna wnerwil mnie swoim ograniczneniem... caly weekend "pracowal". A ja jak zwykle robilam wszystko zeby Jasnie Panu nie przeszkadza, skonczylo sie tym, ze nawrzeszczalam na nieumtyego, siedzacego o 12 w pizamie i wgapiajacego sie w tv, zeby wreszcie z laski swojej sie ruszyl... I tu popelnilam blad! Bo jak ruszyl to z kopyta. Skonczylo sie na tym, ze czego nie tknal to rozwali! Skapitulowalam i kazalam mu usiasc wrocic do poprzednich czynnosci, bo jak to rzeklam "wkurza mnie"! Zeby nie pozabijac sie nawzajem, ruszylismy w podroz do dziadkow.
Poniedzialek to dwie kompormitacje, o dwie za duzo! Nerwow na to niestarczylo, a ze nawinela sie babcia to sie jej dostala, a pewnie Bogu ducha winna... No coz... Dziecie w jej rekach nieznosne, niespiace, niejedzace, jednym slowem placz i rozpacz!
Dzis mniejsza porazka, ale jednak. Poszukiwania nowego pracodawcy czas wskrzesic, brak jednak perspektyw na cos na czym oko moznaby zawiesic.
Za to Dziecie dzis przeszlo samo siebie, mnie rowniez.... Kto by pomyslal ze halas, ktory powoduje wiertarka moze doprowadzic do furii! Strach niesamowity i rozpacz zapanowala, do tego stopnia ze Dziecieciu z oczu zejsc nie moglam cale popoludnie. Do tego doszlo kiepskie sampoczucie spowodowane dwoma anomaliami zdrowotnymi. Pierwsza to dawno niespotykana @, ktora przyszla, bo w koncu musiala, ale nie zeby tesknila. Drugie paskudztwo przypaletalo sie i meczy moje ucho, a co za tym idzie pol glowy!
Jak na mnie to duzo za duzo! Jutro prosze o urlop!

środa, 27 lipca 2011

Jak powiedziała tak zrobila...

9:00 O trzeciej w nocy znów dostałam napadu leku o rozwój Dziecięcia w szponach super T... Pomimo długiej i wyczerpujacej dyskusji z Mezczyzna tego wieczoru, nadal nieprzekonana biłam się z myslami. Wyciagnelam jednak kilka wnioskow wiec szybko pomyslalam ze co ma byc to bedzie i uspokojona zasnelam...
A nie o tym dzis.. Dyskusja z Mezczyzna dotyczyla rowniez obowiazkow domowych... No i jak zwykle wyciagnelam armate argumentow... "Bo nie robisz tego, tamtego..." Mezczyzna broni sie "a przeciez mozesz mi mowic zebym to zrobił". W odpowiedzi uslyszal "Ale czemu ja ciagle mam Ci o tym mowic, nie mozesz pamietac..." No i tak w kolko... Pytanie tylko czy warto... Czy Mezczyzna kiedykolwiek zalapie ze obowiazki domowe nie wykonuje sie z polecenia, tylko z potrzeby.... A moze lepiej przywyknac do tego, ze on nigdy tego nie zalapie i nauczyc sie wyliczac mu jego zakres obowiazkow... najlepiej spisac na kartce, dac do podpisu i wywiesic w widocznym miejscu... Wtedy mozemy miec nadzieje, ze wszystko to co chcielibysmy zeby bylo zrobione zostanie wykonane :) A my bedziemy mogly spokojnie skupic sie na poprawianiu tego co zostało zrobione nie tak jak chcemy... ;)

wtorek, 26 lipca 2011

A moze to jednak urok???

10:00 Nieprzespana nocka za nami, stres zwiazany z wrazeniami poprzedniego dnia, potem Dziecie dolaczylo sie i postanowilo sie pobawic ;/ i tak od 2 do 5...  W koncu wyemigrowalam Dziecie do swojego pokoju i po kilku okrzykach niezadowolenia w koncu padlo. Wczoraj... rozmowa z niedoszlym pracodawca - okazuje sie ze ksiegowa moze siedziec w excelu i poprawiac faktury! Tylko pytania jak dlugo... Dziecie w szponach babci przezylo, gozej ze mna... uwielbiam kiedy ktos uwaza się za eksperta bo rzekomo ma spore doswiadczenia, a jak przychodzi co do czego to okazuje sie ze czarna magia... Gdybym tylko znalazla sposob zeby uniknac takich sytuacji... Konflikt tragiczny matki... Brak mi słow.

poniedziałek, 25 lipca 2011

Strach ma wielkie oczy!

9:00 Ratunku!!!!!!!!! Czy ktos ma cos na uspokojenie? Zoladek mi sciska! Niedobrze mi ze stresu... I to bynajmniej nie dlatego ze czeka mnie pierwsza rozmowa z przyszlym/niedoszlym pracodawca! To raczej strach o Dziecie... Jak napisze ze zostawie jej w szponach super T to wszystko jasne.... Ojc chyba zdrowo przesadziłam... Ale coz ze mam taki koszmar w glowie... Ze moje jedyne, namniejsze, najkochansze, bezbronne, ma zostac godzine beze mnie! Ale to juz nawet kwestia ze beze mnie, ale z kims do kogo nie mam najmniejszego zaufania, i to boli. A co gorsza może okazac sie ze juz za tydzien bedzie musiala zostawac z nia codziennie po kilka godzin! Najgorsze jest to, ze wcale nie chce dostac tej pracy... Czas na meliske...

A tak z innej beczki to Dziecie dzis spalo dluzej niz Mezczyzna ktory wstawal do pracy! Ach oby tak codziennie!

piątek, 22 lipca 2011

"Przejdzie mi..."

9:00 Jakiś czas temu podwożąc znajomego do domu po ostro zakrapianej meskiej libacji, slysze zachrypnietym glosem... "Zona to sie na mnie obrazila, ale to w sumie dobrze bo przynajmniej nie bede musiał z nia dziś rozmawiac..." Zbulwersowana zmierzylam wzrokiem owego meza i w duchu pomyslalam - och co za facet, dobrze ze mój jest lepiej wychowany! No i sie doigrałam... wczoraj wieczór, w ramach przerwy miedzy komputerowo - telewizyjnym spedzaniem wieczoru, postanowiłam poprzekomarzać się z Męzczyzną. I strzeliłam "niby focha"... Mija minuta, jedna, dwie, trzy, kwadrans...  Mezczyzna niewzruszony wgapia się w telewizor. Nie wytrzymałam wiec pytam, czy tak trudno jest przeprosić na niby za tego niby focha??? No i tu sie pogrązyłąm, bo mogłam milczec! W odpowiedzi uslyszałam... "po co, przeciez Ci przejdzie!"  O zgrozo!...
W kontekście tego, że akuratnie czytałam dwie nieszczęśliwe historie miłosne! Zapytałam sama siebie, gdzie do cholery ta cała romantycznosc! I przepraszam za to wyrażenie, ale miało być dobitnie! Jeszcze pięć lat temu,  Męzczyzna nie wiedział po co był mu wóczas tv, ze trzy temu powarzyłby się oderwać wzrok i chociaż rzucić go w moim kierunku, a dzis nie widzi potrzeby marnowania czasu na błahostki! Na swoje nieszczęście, postanowiłam focha pociągnąć dłużej, ostentacyjnie wyszłam i przeniosłam się z hisoriamii miłosnymi do łóżka! Wspomne że po drodze odziałam się w dawno zapomnianą skąpą, jedwabną (co prawda do jedwabiu to jej daleko... ;) ale brzmi lepiej) koszulkę nocną i wróciłam do lektury.... Po niespełna pół godziny - kiedy Mężczyzna, bynajmniej nie z powodu braku mojej obecności, ale raczej senności, przybył do łoża. Zauwazyl!!! - za kilka lat nawet tego sie nie doczekam, mojego Focha! I co... obrócił się plecami, kwitując, że do rana mi przejdzie, a tak przynajmniej dam mu spokojnie zasnąć bez marudzenia! I oto zostałam z fochem sama! A rano nie pozstalo mi nic innego jak pogodzić się z faktem, że mój foch na nikogo nie zrobił wrażenia, poza mną sama!
Ten ponury, pochmurny, wietrzny i deszczowy dzień kończe. Moze jak to każdej kobiecie chociaż zakupy poprawią humor...

Ach odnośnie zakupów Dziecięciowych... Wiecie jak trudno jest kupić smoczek do butelki! Moze to się wydawać dziwne, a jednak. Po rozeznaniu internetowym u producenta, poszłam na łowy do sklepu i okazało się, że tutaj już takiego wyboru nie ma! Od kilku dobrych dni powtarzam te sama czynność przed półką ze smoczkami, poszukuję właściwego! Wczoraj znudzona poszukiwaniami, sięgnęłam po którykolwiek.... Niestety podobnie jak szósta w totka, strzał był chybiony... Dzięcię wróciło z radością do poprzedniego! A ja znów muszę przeprosić się z półkami i wrócić do poszukiwań!

P.S. Zapomniałam dodać, że przez to "skąpe" odzienie jeszcze się kataru dorobie, bo nieżle zmarzłam, a spod kołdry to wystawał tylko czubek mojego nosa! Wrócę jednak do spania w "babcinych gaciach" .

czwartek, 21 lipca 2011

Seks po kłótni smakuje najlepiej...

9:30 Choć muszę się przyznać, że kłótni to za wiele nie było raczej uzewnętrznienie swoich zmartwień i obaw, troche wymiany zdań i już lżej na duchu. A wszystko rozchodzi sie o to, że nie ma komu się pożalić. Jedyny cierpliwy do Męzczyzna, ale co z tego skoro on wszystko bierze do siebie i też sie martwi. A to nie chodzi o to zeby było dwóch martwiacych sie. Jednak wystarczylo sie wygadac nawet jemu, żeby znalezc troszke pozytywow, zeby samemu wytlumaczyc sobie ze obawy sa bezpodstawne. Ze gdzies tam w srodku ukryta jest wiara w to, że w koncu będzie lepiej. Ze wszystko prowadzi do tego, zeby było nam lepiej i jeszcze troszke cierpliwosci, a na pewno sie uda! Tym pozytywnym akcpentem, koncze rozwazania i zabieram sie za codziennosc ;)

środa, 20 lipca 2011

Czasem dopiero po utracie czegoś doceniami to co straciliśmy....

11:00 W nocy nie mogąc zasnąć wspominałam chwile sprzed trzech lat... Nasz ślub i dzień po, kiedy zamknęliśmy rozdział, który był w centrum uwagi od póltorej roku. I postawiliśmy sobie pytanie co dalej... Pomimo planów, wszystko nie poszło tak jak miało być. Nasze marzenia legły w gruzach. W przeciągu pół roku nasze priorytety się zmieniły. Dostaliśmy niezłego kopniaka w tyłek. Trudne chwile uświadomiły nam, że potrzebujemy siebie, że nie możemy się poddać. Nastąpił okres walki o nasze marzenia. W między czasie, żeby nie myśleć zabijaliśmy czas wyjazdami. Góry, polskie morze, Chorwacja, Rzym. To miejsca które na zawsze pozostaną w naszej pamięci, jako chwile beztroski i szczęścia. Tylko na miesiac, dwa wracaliśmy do rzeczywistości, żeby znów marzyć i planować o kolejnych podróżach. Nadeszła zima i trzeba było sobie postawić pytanie co dalej. I z tym nie było trudno, wszystko zdążyliśmy przemyśleć. Zmiany! To był sposób na zabicie smutku po brakach postępów w leczeniu. Wystarczyło rzucić się w wir nowych obowiązków, żeby wszystko zeszło na dalszy plan. Przy okazji postanowiliśmy podjąc decyzje o zmianie gniazdka. Co dziś uważam za rewelacyjny pomysł, zrealizowany we właściwym czasie. Rok rozpoczął się zmianami i nie zamierzał przestać nas zaskakiwać. Nie mineła połowa, kiedy okazało się, że bedzię nas troje. Płacz, euforia, radość, i pytanie co dalej... Mieliśmy dużo czasu na przemyślenia, zanim Dziecię pojawiło się na świecie. Dzis kiedy ma już ponad 5 miesięcy i ochłoneliśmy po rewolucji, która dokonała się w naszym życiu po jej narodzinach. Znów zadaję sobie pytanie co dalej... Czy nasza miłość jest jak dawniej, oprócz codziennego wsparcia, wymiany zdań na temat codziennych zajęć, jest między nami coś więcej? Wiem, że jesteśmy dla siebie dużym wsparcie, bo nie jest nam łatwo. Plany które w między czasie zrobiliśmy, nie poszły po naszej myśli. Pierwszy raz od trzech lat, a nawet 6 nie mamy pojęcia co przyniesie jutro. Czekamy na cud, gwiazdkę z nieba. Brakuje mi tych chwil sprzed dwóch lat, kiedy pakowaliśmy walizki i ruszaliśmy w świat, kiedy nie musieliśmy myśleć o tym co będzie jak wrócimy, kiedy mieliśmy czas dla siebie, czas na miłość. Czas bez zmartwień. Dziś ten wyjazd byłby zupełnie inny, bo we troje. Inny nie znaczy gorszy.
Brakuje nam kilku dni odpoczynku od codzienności zebysmy naładowali baterie na dalsze zmagania z codziennościa. NIestety zarówno brak wolnogo czasu, jak i funduszy uniemożliwią nam jakikolwiek wypad. Z codziennością musimy poradzić sobie na codzień. Ale potrzebujemy siebie... To na tyle, nie zbyt jasno, ale siedzi w glowie wiec musiałam wyrzucic, przy okazji stanela mi w gardle gula, a w oczach łzy...
Jest jeszcze jeden powód dzisiejszego smutku... Troszke bezmyślnie podeszłam do karmienia Dziecięcia. Dla wygody, dla spokoju, dałam jej coś co nie pochodziło ode mnie. Dziś nastąpił dzień, kiedy pomimo moich i Dziecięcia chęci, nie mogę już jej nakarmić. I to mnie smuci, bo wiem, że przyczyną jestem ja sama... Dlatego ten tytuł...
Szkoda mi też że w tej trudnej chwili nie mam zrozumienia w Mężczyżnie, dla którego to i tak miało nadejść więc po co się tym martwić...

19:00 Zaklamanie,falszywosc,pozory,czy to tylko nasze mylne odczucia,czy tak wygladaja nasze kontakty z pewnym gronem naszych znajomych... Czy nie macie poczucia,ze czasem lepiej ugryzc sie w jezyk. Jak najmniej mowic o sobie. Nie opowiadac zbyt duzo. Czy skrytosc uchroni nas przed politowaniem,ktore czesto odczuwamy mowiac o sobie. Czy uczciwosc i otwartosc poplaca? Czy nie lepiej sluchac niz mowic. Czy musi tak byc,ze po tym jak zamykaja sie za nami drzwi masz uczucie,ze pozostawiles gospodarzom wiele tematow do omowienia Cie za plecami. Czy kiedy spotyka Cie niepowodzenia nie masz wrazenia,ze mysli w glowie Twoich rozmowcow to "a nie mowilem"... Czy to tylko moje przewrazliwienie powoduje u mnie takie obawy,czy to rzeczywistosc z ktora sie stykamy. Czy spotkania w gronie rodzinnym moga byc szczere?
Pomimo wszystko przyjemnie jest robic niespodzianki,szczegolnie gdy nikt sie ich nie spodziewa...

"Zycie przewaznie jest smutne. A zaraz potem sie umiera..." ("Samotność w sieci" J.L. Wiśniewski)

22:15 A pojedyncze chwile szczescia ktore czasem sie nam zdarzaja jeszcze mocniej uswiadamiaja nam jak smutne jest zycie... Jeszcze niedawno nie zgodzilabym sie. Przekonana o tym, ze od nas zalezy jakie mamy samopoczucie wierzylam ze wystarczy "zaprogramowac" dana chwile na szczescie. Wowczas program podpowiada nam z czego w tej chwili powinnismy sie cieszyc. Zycie jest zbyt krotkie aby sie w nim smucic... Powtarzalam sobie i otoczeniu. Carpe diem...
Wystarczylo jednak kilka zmartwiem, zeby slowa te nie docieraly do mnie w zaden mozliwy sposob, o zadnej porze dnia, w zadnej chwili. Nawet ulotnego szczescia...

poniedziałek, 18 lipca 2011

Dzień tygodnia drugi...

8:15 Najgorsze to iść spać gdy nie ma się pomysłu na wieczór... Kiedy siedze i w patruję się w ekran komputera nie wiedzieć po co. A telewizor migocze nie wiadomo czym...  I pomimo, że godzina jeszcze wczesna, mam ochote zasnąć i obudzić się kolejnego dnia gdzie liczę na większe perspektywy. A wystarczyło przeczytać pierwsze kilka stron, żeby zniechęcić się do spania... Po tych kilku stronach nie myśle o niczym innym tylko o tym co będzie na kolejnych kartkach. Pomimo tego, że czytam kolejny raz. Uwielbiam gdy czytanie wciąga... Tym bardziej, że pozytek jest z tego większy niż z bezwiednego wpatrywania się w ekran...
Samopoczucie się jednak nie zmienia... Brak perspektyw na poprawę. Dziś swiatełko w tunelu, ale chyba bardziej dołuje fakt że to jednorazowy incydent... Potrzebuje chyba cudu, ktory sprawi, że nie będę myśleć co dalej.

"Najgorsze jest zawsze pięć dni po weekendzie..."

16:00 Mawia mój Mężczyzna w każden poniedziałek rano... Ten weekend jak każden zleciał niepostrzeżenie. W piątek rzekłam do Mężczyzny "Zero planów, zero odwiedzin, zero wycieczek, spimy, leżymy, odpoczywamy...." Zacznijmy od tego że spał tylko Męzczyzna, bo Dzięcię wyspało się o 7 i trzeba było się nim zająć, więc padło na mnie. Co więcej już w piątek okazało się że z samego rana musimy odwiedzić jedno miejsce, a do 12 mieliśmy zagospodarowany cały dzień. Niedzieli również nieudało się przeleżeć i przeleciała nie wiedzieć kiedy na spacerach i wizytach... A miało być tak pięknie... Po wszystkim jak tylko padłam na łóżko jeszcze przed godziną 22 odpłynęłam w ramiona Morfeusza i dopiero zawołania Dziecięcia o 5 rano zdołały mnie zbudzić...
A poniedziałek - jak zwykle pełen planów, nadziei, obietnic... Dla Mężczyzny owocny, dla mnie trochę leniwy, przeplatany zabawami z Dziecięciem. Nie obeszło się też nad zrewidowaniem lokalnego rynku pracy w poszukiwaniu etatu. Niestety z marnym skutkiem...

Ach i nie byłabym sobą gdybym nie musiała porozważac... Temat - Macierzyństwo bez krytyki... To chyba niemożliwe, przynajmniej ja czuję, że czego bym nie zrobiła zawsze znajdą się tacy co wiedzą lepiej. Choćby zywienie Dziecięcia.Prawica popatrzała z byka na wyrodną matkę, która ledwo 5 miesięczne Dziecię karmi zupkami, kaszkami, soczkami itp... Lewica zbulwersowana była brakiem soli w zupkach Dziecięcia, a tym samym skąpym jego jadłospisem I bądź tu mądrym... Dlatego nauczka na przyszłość to temat wychowania Dziecięcia - podobnie jak polityki, pozostaw dla siebie i nie podnoś na spotkaniach rodzinnych ani towarzyskich. A i atmosfera będzie lżejsza.

piątek, 15 lipca 2011

Mam kaca...

9:00 I to nie takiego poalkoholowego.. Bije sie w piers ze nie potrafie prowadzić dyskusji, argumenty docierają do mnie z opoznieniem, kiedy jest juz po fakcie. I tak dzis w nocy naszło mnie co mam do powiedzenia, szkoda tylko ze teraz to nikt mnie nie bedzie sluchal... Czuje ze podkulilam ogon i zwialam, stchorzylam, nie powalczylam o swoje. A prawda jest taka ze mam asa w rekawie i to nie jednego. Brak słów... Czy to kiedyś się zmieni?